Με τη Μαρία-Ιζαμπέλλα

 

Στην παλιά πόλη, σε ένα στενό δρομάκι κοντά στην πλατεία Ηρώων, χτυπάω την πράσινη πόρτα με το ρόπτρο σε σχήμα παλάμης. Είχαμε δώσει ραντεβού στις μιάμιση και είχα ελαφρά καθυστερήσει. Ευγενικός, μιλάει χαμηλόφωνα και μου δίνει την εντύπωση ότι τα πλείστα πράγματα που κάνει το ίδιο χαμηλόφωνα και ταπεινά τα κάνει. Το στούντιό του είναι και το σπίτι του. Μοιάζει με ένα ζωντανό μουσείο. Τα καθημερινά πράγματα μπλέκονται με τα υλικά της δουλειάς του ή με τα έργα του ή και με τα αμέτρητα παλαιά αντικείμενα που συλλέγει. Λες και ζει ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα. Ό,τι είναι δικό του είναι ένα κράμα ζωής και τέχνης. Ο Χρίστος Μίχλης είναι ένα με την τέχνη του. Είναι ξεκάθαρο αυτό απλά κοιτάζοντας τον χώρο του.

Ξεκινάμε συζήτηση καθώς τακτοποιεί το τραπέζι από το μάθημα της προηγούμενης ημέρας για να ετοιμαστεί για το σημερινό. Γύρω μας αγαλματίδια και πίνακες. Η οχλαγωγία των έργων γύρω μου, προκαλεί μέσα μου ένα θεραπευτικό χάος. Τα πλείστα έργα του είτε γλυπτά είτε πίνακες έχουν χρώματα γήινα ή μουντά. Οι πρωταγωνιστές του είναι συνήθως με σκυφτό το κεφάλι με βλέμμα που κοιτάει τη γη. Καθώς μου μιλάει στιγμές προσέχω ότι και ο ίδιος παίρνει τη στάση σώματος μα και την έκφραση των έργων του. Αναρωτιέμαι αν το συνειδητοποιεί.


Σπούδασες Αθήνα;
Έκανα Αθήνα οχτώ χρόνια. Ένα χρόνο φροντιστήριο, ύστερα πέρασα μέσα στη σχολή και μετά έμεινα ακόμη ένα χρόνο προσπαθώντας να δικτυωθώ αλλά ήταν πολύ δύσκολο. Εδώ ήταν πολύ εύκολο γιατί είχα και τον πατέρα μου.

 


Το ότι ο πατέρας σου ήταν καλλιτέχνης ήταν πλεονέκτημα ή μειονέκτημα στη χάραξη της δικής σου πορείας; Ή και τα δύο μαζί;
Και τα δυο. Βασικά νιώθω ότι υπάρχει μια ανάγκη μεταξύ μας, να έχουμε μια σύνδεση και η σύνδεσή μας είναι μέσω της τέχνης. Ο πατέρας μου με δίδαξε από τον καιρό που ήμουν μικρός όσα χρειάζεται για να μπορώ να προχωρήσω.

 

hashtag-5



Πώς βλέπεις την αντιμετώπιση της κυβέρνησης, αυτής ή και της κάθε κυβέρνησης, απέναντι στην τέχνη και στους ανθρώπους του πολιτισμού;
Το πρόβλημα για μένα είναι ΤΕ-ΡΑ-ΣΤΙ-Ο (μου το λέει αργά, με έμφαση και συλλαβιστά).
Οι ρίζες του προβλήματος είναι ότι δεν έχουμε κουλτούρα που να σέβεται τον άνθρωπο και τον πολιτισμό. Η Τουρκοκρατία , η Αγγλοκρατία εποφκάλαν μας. Αυτός είναι ο ένας λόγος έστω. Ο Κυπραίος συνήθως αρνείται να παραδειγματιστεί από μια άλλη χώρα που έχει ιστορία πάνω στην τέχνη. Ακόμη και οι καλλιτέχνες και οι δάσκαλοι της τέχνης. Μέσα σε αυτούς και εγώ. Το κάνουμε όλοι.
Πρέπει κάποιος να παραδεχτεί πόσο πίσω είναι η Κύπρος σε αυτό το θέμα. Πρώτα να το αποδεχτεί και ύστερα να πάρει παράδειγμα από χώρες όπως την Ιταλία, τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ολλανδία που έχουν πίσω τους μια ιστορία τέχνης αιώνων. Και όχι να θίγεται ο κάθε καλλιτέχνης.

 

hashtag-2

 

 

Υπάρχει στην Κύπρο κάποιος που να παράγει τέχνη αυθεντικής πρωτότυπης μορφής;
Μου λένε έμενα ότι τα έργα μου έχουν μια αυθεντικότητα μα εγώ προσωπικά δεν το νιώθω έτσι. Αντίθετα, εικονικά έχω παραδειγματιστεί από όσους πιο πολλούς καλλιτέχνες μπορούσα, από το πώς δηλαδή έφτιαξαν ένα έργο.  Τζιαι βλέπω τζιαι μαθαίνω. Διαβάζω ή βλέπω ταινίες για τη βιογραφία και το έργο καλλιτεχνών που θαυμάζω. Για να δημιουργήσεις αυθεντική τέχνη πρέπει να μελετήσεις. Αλλιώς δεν στέκεις πουθενά. Δεν γίνεται. Σχεδόν απαγορεύεται. Πώς είναι δυνατόν, χωρίς να έχεις ιδέα, απλά να πιάσεις το υλικό και να αρχίζεις κουτουρού, χωρίς να έχεις ενδιαφέρον για τους καλλιτέχνες που προϋπήρξαν πριν από σένα και που δεν είναι μόνο Κυπραίοι βέβαια.
Αυτό είναι άγνοια. Και πηγάζει από εγωισμό.

 

hashtag-4


Βλέπεις τις συνέπειες αυτής της άγνοιας μας και αλλού; 
Αν κάμεις έναν γυρόν και δεις τα κτίρια στη γειτονιά θα καταλάβεις αυτό που λέμε για τη κουλτούρα μας. Δίπλα χτίζεται μια πολυκατοικία. Ταιριάζει με αυτόν τον δρόμο και τα παλιά διατηρητέα σπίτια δίπλα του; Έγινε κάποια μελέτη; Όχι.
Βλέπεις όμορφα πράγματα και μετά βλέπεις ένα αγγούρι τζιαμέ. Στην Αγγλία υπάρχουν νόμοι. Μα αν πεις κάτι έτσι θα πεταχτεί ο Κυπραίος και θα σου πει: Εν να μου πεις ίνταμπου να κάμω με το σπίτι μου ρε κουμπάρε; 
Μα άμα περπατάς και το μάτι σου βλέπει όμορφα σπιτούθκια τζιαι πράσινο-που το εξαφανίσαμεν τέλεια τζιαι τζείνο μες στην πόλη μας- αρκέφκει το μυαλό τζιαι γαληνέφκει, αρκέφκει τζιαι βλέπει καλλιτεχνικά, γίνεται πιο ανοιχτό.

 

hashtag-7


Τι λείπει από τη Λεμεσό; 
Χίλια πράγματα.

Πες μου απλά ένα… του λέω χαμογελώντας.
Το χειρότερο είναι η απουσία του πρασίνου. Δεν καταλάβω πολύ από δέντρα. Μα ενώ υπάρχουν τα δέντρα της Κύπρου, φέρνουν ξενόφερτα που δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν ή δεν ταιριάζουν με το περιβάλλον.


Μετροφυλλάει ένα βιβλίο τέχνης. Μου εξηγεί τόσα πολλά για την ιστορία ενός γλυπτού, για τη βιογραφία ενός καλλιτέχνη, για το πώς φτιάχνεται ένα έργο. Νιώθω ότι παρακολουθώ μάθημα. Τον ακούω προσεκτικά σαν μου δείχνει φωτογραφίες και μου αναφέρει λεπτομέρειες:

Μου αρέσουν τα γλυπτά τα iconic δηλαδή κάτι που δεν το ξεχνάς ποτέ, ένα έργο που γίνεται σύμβολο, που αποτυπώνεται στο μυαλό σου. Ένα παράδειγμα από γλυπτό τέτοιας σημασίας είναι ο «Ο Σκεπτόμενος», από τα γνωστότερα και δημοφιλέστερα γλυπτά του Ροντεν που είναι η απεικόνιση του ανθρώπου που διαλογίζεται στο πεπρωμένο του. Πλέον δεν το θεωρείς απλά ένα γλυπτό, γίνεται θρύλος. Αυτό ισχύει και για ένα από τα αγαπημένα μου γλυπτά το «Ugolino και οι γιοι του»,του Jean-Baptiste Carpeaux.

Η πόρτα στο εργαστήρι παραμένει ορθάνοιχτη όση ώρα μιλάμε. Ανοιχτή πρόσκληση.
Περνάει ένας φίλος του με το αμάξι σα μιλάμε. Σταματάει και έχουν μια σύντομη συνομιλία.

Πόσο διαφορετική η αυθόρμητη εικόνα αυτή που παρακολουθώ από την υπόλοιπη Λεμεσό που όσο αποκεντρώνεται… αποξενώνεται με τους ψηλούς φράκτες και τα κάγκελα γύρω από τα σπίτια μας. Μόλις φεύγει το αμάξι του φίλου συνεχίζω τις ερωτήσεις μου.


hashtag-1
 

 

Ποιος καλλιτέχνης προχωράει;
Αυτοί που δουλεύουν τον εαυτό τους. Βάλλουν έναν σκοπό και αποκτούν και έναν χαρακτήρα μέσα από αυτό τον σκοπό. Αυτό ονομάζεται πειθαρχία. Κάποιος που σκέφτεται εγώ θέλω να περνώ μόνο καλά, θα είναι αυτός που δεν θα πειθαρχήσει τον εαυτό του και θα αφήσει να του βγει ό,τι του βγει φυσικά. Δεν χαρακτηρίζω κανένα από τα δύο καλό ή κακό, βέβαια. Υπάρχουν καλλιτέχνες που π.χ. βάζουν σκοπό μέσα από την τέχνη τους να περνάνε αισιόδοξα μηνύματα. Θα το βάλουν τότε ως σκοπό τους να μάθουν πρώτα τι είναι η αισιοδοξία, να μάθουν να σκέφτονται αισιόδοξα. Εμένα καμία σχέση φυσικά η τέχνη μου με αισιοδοξία λέει γελώντας. 


Στα έργα σου παρατηρώ μια βαρύτητα προς τα κάτω στη στάση και στο βλέμμα. Μια θλίψη. Ισχύει;
Όντως θωρούν κάτω. Είναι κούραση περισσότερο παρά θλίψη. Έρχεται αυθόρμητα. Δεν το σκέφτομαι από πριν. Εγώ πλάθω σχήματα στα γλυπτά. Τα μάτια τα θλιμμένα ή τα κουρασμένα σαν σχήμα με ενδιαφέρουν περισσότερο.

 

hashtag-10


Πώς είναι να ζεις στην παλιά πόλη της Λεμεσού;
Τοπέ! (γελάει) Ζω καμιά δεκαριά χρόνια εδώ. Είναι πελλαμός γιατί είναι όλα κοντά. Εδώ δίπλα έχει ανθρώπους μεγάλης ηλικίας. Έξω έχω το τραπεζούι μου, βγαίνω να πιω τον καφέ μου, πιάννουμεν κουβέντα. Μια γειτόνισσα μου λέει ότι έτσι έκαμναν τζιαι παλιά. Φαντάσου να ξεκινήσει όλη η γειτονιά να βγάζει ξανά ένας ένας τα τραπεζάκια του έξω. Είναι οικειότητα αυτό. Είναι η ώρα της κοινωνικοποίησης. Πιστεύω ότι αν έχεις έναν καλό γείτονα και κάθεστε έξω και πίνετε καφέ όπως παλιά, θα καλύπτει ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνικοποίησής σου.

 

hashtag-3


Έχεις πειθαρχία;
Έσιει φάσεις της ζωής μου που την έχω πολλά τζιαι άλλες που λέω κανεί τζιαι μετά ξανά που αρκής.


Πού δουλεύεις πιο καλά; Μέσα στο χάος ή μέσα στην πειθαρχία;
Νιώθω πολύ καλύτερα όταν δουλεύω μέσα σε πειθαρχία. Αν και είναι αυτό που δυσκολεύομαι πιο πολύ να βάλω τον εαυτό μου να το κάμει. Όταν φτάσω όμως να έχω πειθαρχία, δουλεύω πιο καλά. Όταν δεν είμαι σε όρια σαντανώνουμαι.

 

hashtag-9


Έχεις ερωτήματα που έμειναν αναπάντητα;
Έχω πάντα απορίες. Πώς θα το κάνω αυτό; Πώς θα το πετύχω; Και εντός της τέχνης και εντός της ζωής έχω συνέχεια ερωτήματα. Και τώρα που έγινα σαράντα αντιλαμβάνομαι ότι η πειθαρχία είναι αρετή. Σε βοηθά να κουμαντάρεις τα συναισθήματά σου.

Είναι καλό να κουμαντάρεις τα συναισθήματά σου;
Ναι. Όταν λέω να τα κουμαντάρεις δεν εννοώ να μην τα εκφράζεις. Το αντίθετο. Να αποδέχεσαι και να διαχειρίζεσαι τη θλίψη σου και να τη χρησιμοποιήσεις εκεί που πρέπει.

Εσύ κουβαλάς θλίψη μέσα σου; 
Σίγουρα κουβαλώ. 


hashtag-8

 

Οι Λεμεσιανοί πιστεύεις ότι προχωράμε; Νοητικά, πολιτισμικά, κοινωνικά;
Μα ξέρω; (γελάει) Χάσαμε καλά και αποκτήσαμε άλλα καλά. Χάσαμε κλασικές αρχές σαν τον σεβασμό.


Τον τελευταίο καιρό είχε κάνει παύση από τη ζωγραφική και έχει αφιερωθεί στη γλυπτική. Στην οποία μου εξηγεί πως άρχισε να προτιμάει. Μετά την καραντίνα κάνει όμως γενικότερα μια παύση από την τέχνη ως δημιουργός και έχει περιοριστεί κυρίως στο κομμάτι της διδακτικής της.
Έξω άρχισε να γέρνει ο ήλιος. Σκοτεινιάζει στο εργαστήρι. Η πόρτα εξακολουθεί να είναι ανοιχτή. Σιγά σιγά αρχίζουν να μπαίνουν οι μαθητές του, ο καθένας πολύ διαφορετικός σε όψη και εικόνα από τον άλλο. Η συνέντευξη σταματά. Μα παραμένω στο πρώτο μέρος του μαθήματος. Σαν δάσκαλος ο Χρίστος είναι ελάχιστα επεμβατικός. Στήνει το μοντέλο. Δίνει οδηγίες. Στέκει δίπλα στους μαθητές του.
Φεύγοντας και ευχαριστώντας τον, κράτησα από τον Χρίστο αυτή την τόσο ευγενική μετριοπάθεια που τον χαρακτηρίζει, που τόσο ψάχνω στους σύγχρονους ανθρώπους που όλοι θέλουμε να είμαστε «κάτι». Ο Χρίστος αυτή την ανάγκη δεν την έχει. Ο Χρίστος υπάρχει μέσω της τέχνης του. Αν και διατηρεί μια «χαμηλόφωνη» στάση ζωής, έχει «ηχηρές» απόψεις σε πολλά θέματα που τις πλείστες τις εκφράζει με τη στάση ζωής του.
Σε ένα εργαστήρι, κρυφό σχολειό, στο κέντρο της πόλης ξεχειλίζει τέχνη και δημιουργικότητα από τη διάπλατα ανοιχτή πόρτα του και ξεχύνεται  στο στενό δρομάκι του κέντρου. 

 

mariaizampellla

Μαρία-Ιζαμπέλλα Αχιλλέως  

 

Who is Who

Χρήστος Μίχλης γεννήθηκε το 1980 στη Λεμεσό, όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών, με καθηγητές τους, Ζαχαρία Αρβανίτη και Άγγελο Αντωνόπουλο, αποφοιτώντας το 2007 με άριστα. Έκτοτε αφοσιώθηκε στη ζωγραφική, έχοντας λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις σε Ελλάδα και Κύπρο.

Η ενασχόλησή του με την ζωγραφική ξεκίνησε από τα παιδικά του χρόνια, μεγαλώνοντας σ΄ένα σπίτι όπου τα καλλιτεχνικά ερεθίσματα ήταν αρκετά, αφού ο πατέρας του Πάμπος Μίχλης, είναι επίσης ζωγράφος και κεραμίστας.

Τα τελευταία χρόνια ασχολείται και με τη γλυπτική μα και διδάσκει στο εργαστήρι του.  Θεωρείται από τους πιο καταξιωμένους σύγχρονους Κύπριους ζωγράφους.

 

Διαβάστηκε 2586 φορές

Leave a comment

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα της Κύπρου! Η εφημερίδα «Λεμεσός» είναι η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα όχι μόνο της πόλης και επαρχίας Λεμεσού αλλά και παγκύπρια. Κυκλοφορεί κάθε Παρασκευή σε χιλιάδες αντίτυπα και διανέμεται δωρεάν... [περισσότερα]

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: P & E Publishers & Advertising Ltd
Διεύθυνση: ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ 67,
EVIS COURT, ΓΡ.1, 3052, ΛΕΜΕΣΟΣ
Email: elemesos@cytanet.com.cy
Τηλ: 25877464, 25877465, 99348555
Fax: 25565325

Top