Η Μαρία­-Ιζαμπέλλα συνθέτει το παζλ της προσωπικότητας αξιόλογων Λεμεσιανών

Αυτή την εβδομάδα φιλοξενεί τον θεατρικό συγγραφέα και ζωγράφο, Μιχάλη Παπαδόπουλο

 

 

Προσπαθώ να αποφεύγω τους κλισέ όρους και τα τυποποιημένα κομπλιμέντα. Μα δεν βρήκα άλλη φράση από την «αφοπλιστική ειλικρίνεια» για να περιγράψω τι σκεφτόμουν, κατά τη διάρκεια του διαλόγου μας. Ο Μιχάλης, όσο σου μιλάει, «ξεγυμνώνεται» χωρίς ταμπού, δεύτερες σκέψεις και ανιαρούς προλόγους. Μα κι ο ακροατής του, άθελά του, «ξεγυμνώνεται» κι αυτός.

 

Τον γνωρίσαμε μέσα από τις εκθέσεις ζωγραφικής του, μα τα τελευταία χρόνια, έχει μια δυναμική παρουσία στα θεατρικά δρώμενα της πόλης μας και όχι μόνο, με το συγγραφικό του έργο. 

 

Είναι από τους ανθρώπους που έχουν ζήσει τρεις ζωές συρρικνωμένες σε μία... και πλέον, έχοντας απομυθοποιήσει τον εαυτό του και ό,τι τον περιβάλλει,, αντιλαμβάνεται πώς το μυστικό της ζωής βρίσκεται στο δόσιμο. Έτσι, κάθε συνομιλία μαζί του είναι θεραπευτικός διάλογος, κάθε προηγούμενη εμπειρία ζωής του γίνεται συμβουλή και κάθε πόνο του, ξέρει καλά να τον μεταμορφώνει σε τέχνη. Όταν αναφέρεται στους έφηβους μαθητές του, αφού είναι καθηγητής Τέχνης στο Δημόσιο, τους αποκαλεί κάθε φορά «τα μωρά μου», με τον ίδιο στοργικό τόνο και ύφος περηφάνιας, που έχει ένας γονιός για το παιδί του.

 

 

Ένας τρόπος για να ορίσεις την αγάπη είναι...

Όταν αγαπάω ανέχομαι πολλά που υπό κανονικές συνθήκες , δεν θα μπορούσα να ανεχτώ. Αυτό το γνωρίζουν και οι μαθητές μου και το «εκμεταλλεύονται».

 

Πες μας κάτι για σένα που δεν είναι γραμμένο στο βιογραφικό σου;

Δούλεψα σαν bar man, καθάρισα και σκάλες πολυκατοικιών.

 

Ποια είναι η μεγαλύτερη σου αδυναμία ως άνθρωπος και ποια η μεγαλύτερη δύναμή σου;

Νομίζω πως νιώθω αδύναμος μπροστά στην κακία και τον φθόνο, δεν ξέρω πως να το αντιμετωπίσω . Δεν είμαι πολύ δυνατός, λυγίζω εύκολα και ας μην το δείχνω.

 

Πού και πότε ήταν η τελευταία φορά που χάθηκες (κυριολεκτικά ή/και μεταφορικά);

Το περασμένο καλοκαίρι. Όταν αντιμετώπισα ένα σοβαρό θέμα υγείας, για πρώτη φορά δεν μπορούσα να κάνω κάτι, δεν είχα τον έλεγχο. Τότε χάθηκα.

 

Ποια σημαντική αλήθεια ανακάλυψες μετά τα σαράντα σου;

Στα σαράντα καμία. Στα πενήντα ανακάλυψα πως έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση. Αυτό δεν μπορείς να το αντιληφθείς όταν είσαι ακόμα νέος.

  

Ως δάσκαλος Τέχνης ποιο είναι το σπουδαιότερο μάθημα που θα ήθελες να διδάξεις στους μαθητές σου;

Να ζήσουν, να γευτούν να χαρούν τη ζωή, να ερωτευτούν. Ζητάμε πάντοτε από τους μαθητές ψηλές επιδόσεις και ποτέ να είναι χαρούμενοι και ευτυχισμένοι.

 

hashtag-papadopoulos2

 

hashtag-papadopoulos

 

 

Τι θεωρείς ότι απουσιάζει από την Εκπαίδευση στην Κύπρο;

Η εκπαίδευση μετά από τις ώρες σχολείου και δεν εννοώ τα ιδιαίτερα μαθήματα. Εννοώ την ανθρώπινη εκπαίδευση. Δυστυχώς οι γονείς δεν βρίσκουν το χρόνο να μιλήσουν στα παιδιά τους, να τα ακούσουν, να συζητήσουν για κάτι πέρα από τα πρέπει τα δικά τους και των παιδιών τους.

 

Η γραφή για σένα είναι...

Η δημιουργία γενικά είναι ένας τρόπος να καλμάρουμε τη θανατοφοβία μας.

 

Η περσινή χρονιά ήταν μια πολύ δυνατή χρονιά για σένα. Ανέβηκαν πέντε θεατρικά σου στη Κύπρο και δύο στην Αθήνα. Ποια ήταν η κινητήρια δύναμη για αυτή την έκρηξη στη συγγραφή;

Περνούσα καλά, για αυτό και έγραφα. Και μόνο αυτό έκανα. Είδα τη συγγραφή σαν μια ευκαιρία να ζήσω άλλες ζωές, ξένες, να εισβάλω στη ζωή των χαρακτήρων που έφτιαχνα, να γίνω κάποιος άλλος και το τόλμησα. Όταν θα βαρεθώ να γίνομαι κάποιος άλλος, θα σταματήσω και να γράφω.

 

Πώς αντιδράς στην κριτική;

Δεν μπορείς να αντιδράσεις στην κριτική. Ακόμα και αν δεν γίνεται καλόπιστα, οφείλεις να την ακούσεις. Και δεν απαντάς ποτέ! Είναι λάθος να το κάνεις. Ο κάθε ένας πρέπει να κάνει τη δουλειά του.

 

Το θέατρο στη Λεμεσό χρειάζεται...

Κοινό!

 

Γιατί επέλεξες την πόλη μας ως τόπο μόνιμης διαμονής;

Αγαπώ αυτή τη πόλη, μου αρέσουν οι άνθρωποι της, η αμεσότητά τους, το έξω καρδιά τους! Είναι ανθρώπινη πόλη, σε μισή ώρα μπορώ να βρεθώ δίπλα σε κάθε φίλο μου. Είναι και πόλη που μπορείς ακόμα να ζητήσεις βοήθεια από το γείτονα σου και να την έχεις.

 

Έχεις κάνει αρκετές ατομικές, μα και ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής. Το ατελιέ σου βρίσκεται στο κέντρο, στην καρδιά της πόλης. Τυχαία επιλογή;

Μου αρέσει πολύ το κέντρο! Είναι, όπως πολύ σωστά είπες, η καρδιά της πόλης μου. Είναι πέρασμα. Δεν μπορώ καθόλου τα μοναχικά στη μέση του πουθενά ατελιέ. Δεν είμαι μισάνθρωπος.

 

Με ποιον ήρωα έργου σου ταυτίζεσαι και γιατί;

Περισσότερο με τους ήρωες του εξπρεσιονιστή, αν και παρουσιάζονται σαν τρεις διαφορετικοί ρόλοι, αποτελούν θραύσματα ενός χαρακτήρα. Υπήρξα αυτός ο άνθρωπος. Μετά μεγάλωσα.

 

«Πάγωσε» μια στιγμή στο παρελθόν που θεωρείς καθοριστική στη ζωή σου. Περίγραψέ μας την.

Όταν επέλεξα με πολύ πόνο να εγκαταλείψω μια καθαρή, όμορφη, σιδερωμένη ζωή για να ζήσω.

 

hashtag-papadopoulos3

 

hashtag-papadopoulos5

 

 

Η σχέση σου με τη θρησκεία:

Πιστεύω. Παλιά δεν ήμουνα σίγουρος, όμως σήμερα σου λέω πως πιστεύω.

 

Εργάστηκες και ως φωτογράφος μόδας. Ποιους (άλλους) θα ήθελες να φωτογράφιζες;

Θα ήθελα να φωτογραφίσω ξανά τους ίδιους ανθρώπους, αλλά μετά από είκοσι χρόνια.

 

Όρισε τη μαγεία μιας καλής φωτογραφίας:

Με ενδιαφέρει να ομορφαίνω τους ανθρώπους. Μου αρέσει όταν το μοντέλο νιώθει όμορφο, και ας μην είναι. Ο ναρκισσισμός του θα περάσει απέναντι. Αυτό θέλω. Αυτή τη στιγμή της μεταμόρφωσης.

 

Είσαι από τους ανθρώπους που θεωρώ πως ρούφηξαν την ζωή μέχρι το μεδούλι. Υπάρχει κάτι για το οποίο μετανιώνεις;

Που δεν έκανα παιδιά. Τότε πίστευα πως η ζωή είναι ένα πάρτι, εκθέσεις, παραστάσεις, έρωτες, γέλια, γλέντια, μεθύσια! Σήμερα δεν θυμάμαι τίποτα από όλα αυτά. Το σίγουρο είναι πως δεν θα ξεχνούσα ποτέ τα πρώτα βήματα την πρώτη λεξούλα του παιδιού μου.

 

Πνευματική ηδονή είναι...

Μια καλή συζήτηση στη συχνότητα μου.

 

Ποια ήταν η τελευταία σου αναζήτηση στο Google;

Έψαξα να βρω έναν άνθρωπο που πρόδωσα. Δεν έχει Facebook. Δεν ξέρω αν είναι καλά, αν είναι ευτυχισμένη, πως μοιάζει σήμερα.

 

Ποια ήταν η τελευταία πρόχειρη σημείωση που πήρες;

Ήταν συνταγή.

 

Έχεις ζήσει τον πόλεμο. Ποια εικόνα σε έχει τραυματίσει;

Η εικόνα δικών μου ανθρώπων να στέκονται απελπισμένοι μπροστά στην απώλεια.

 

Αν σου ζήταγα να φωτογραφίσεις μια στιγμή απόλυτης ευτυχίας σου, ποια θα ήταν αυτή;

Όταν μετά από ώρες συναντώ ξανά τα σκυλιά μου.

 

hashtag-papadopoulo6s

 

 

Ποια η ελπίδα σου για την Κύπρο του αύριο;

Με φοβίζει γενικά το αύριο. Τίποτα δεν είναι σίγουρο πια, ούτε καν ο αέρας που αναπνέουμε. Ζούμε σε ένα πολύ δύσκολο γεωγραφικά σημείο, παίζονται πολλά. Το μόνο που ελπίζω είναι οι φόβοι μου να είναι αβάσιμοι.

 

Από πού αντλείς δύναμη και τι σε εξαντλεί;

Δύναμη από τους ανθρώπους που αγαπώ. Θέλω να τους κάνω περήφανους για μένα γιατί είμαι και εγώ πολύ περήφανος για αυτούς. Ακριβώς αυτοί οι άνθρωποι που αγαπώ είναι και αυτοί που μπορούν να με ισοπεδώσουν να με εξαφανίσουν, ειδικά αν υποφέρουν. Δεν αντέχω να βλέπω αυτούς τους ανθρώπους δυστυχισμένους, αρρωσταίνω...

 

Ποιες άλλες πόλεις αγαπάς και τι θα ήθελες να «αντέγραφε» η Λεμεσός από αυτές;

Αγαπώ την Αθήνα, την Ρώμη και την Ιερουσαλήμ. Η Λεμεσός είναι αυτή που είναι. Δεν την θέλω διαφορετική. Είναι ένα μέρος που αγαπώ και που μου ξυπνάει τη δημιουργικότητα. Δεν θέλω να αλλάξει. Δεν μου αρέσει να παίζω με τις ισορροπίες.

 

Αν σου ζήταγα να φωτογραφίσεις τρία χαρακτηριστικά σημεία της πόλης μας, ποια θα ήταν αυτά;

Το Κάστρο μας, το Δασούδι, η Βιβλιοθήκη μας.

 

Θέατρο για σένα είναι..

Μια ευκαιρία να περάσεις στο κοινό τη δική σου φιλοσοφία, τη δική σου ματιά. Αλλά έτσι δεν γίνεται και με τις άλλες τέχνες;

 

«Το θεατρικό έργο ήταν επιτυχία. Το κοινό του ήταν αποτυχία.» Όσκαρ Ουάιλντ . Εσύ ποιο κοινό θα ήθελες να έχεις στις παραστάσεις σου;

Το κοινό είναι ένα! Θα πάρεις αν του δώσεις, θα σε μουντζώσει αν το κοροϊδέψεις.

 

Ένα σπουδαίο θεατρικό έργο πρέπει να έχει ως συστατικά...

Ένα σπουδαίο έργο πρέπει να μπορεί να περάσει κάτω το συναίσθημα, αν δεν το κάνει όσο καλογραμμένο και να είναι, θα μοιάζει με ένα υπέροχο άλογο με όλες τις χάρες του κόσμου που είναι όμως ψόφιο

 

Οι παραστάσεις σου δεν έχουν συνήθως εύκολα θέματα. Το θεατρόφιλο κοινό , οι άνθρωποι του θεάτρου γενικά της Λεμεσού και της Κύπρου ήταν έτοιμοι να τα δεχθούν;

Δεν με έχουν δείρει ακόμα! Οπότε φαντάζομαι πως δεν ξεπέρασα τα όρια. Σε κάποιους, τους πιο πολλούς ευτυχώς, άρεσαν τα έργα μου, σε κάποιους όχι. Ξέρετε, είμαστε μια πολύ μικρή χώρα, οι άνθρωποι του θεάτρου γνωρίζονται μεταξύ τους, αγαπιούνται τρελά και την ίδια στιγμή μισιούνται θανάσιμα. Εγώ είμαι φρέσκος στο χώρο, δεν είμαι συγγενής με κανέναν ακόμα, οπότε βρέθηκα στη θέση του σάκου του μποξ. Εμένα θα μπορούσαν να με χτυπήσουν στα ίσα χωρίς να καταστρέψουν καμιά συγγένεια. Και κάποιοι λίγοι το έκαναν. Το καταλαβαίνω.

 

Τι θα μας παρουσιάσεις φέτος;

Για φέτος είπα να το πάω πιο χαλαρά. Έκανα μία μόνο πρόταση και θα συνεργαστώ ξανά με την αγαπημένη μου Αλεξία Παπαλαζάρου και το θέατρο Αντίλογος. Θα ανεβάσουμε τη Μακρόνησο. Ένα έργο που πραγματεύεται ιστορίες εξόριστων γυναικών στη Μακρόνησο κατά την περίοδο του εμφυλίου στην Ελλάδα.

 

 

 

 

Ο Μιχάλης έχει γευτεί κάθε πλευρά της ζωής και οι «κόσμοι» που έζησε, αποτυπωθήκαν στο είναι του. Είναι ένας άντρας δυναμικός, με αρχοντική ομορφιά και αυτοπεποίθηση, μα και μια αγνότητα, τόσο εύθραυστη σε όσα μας πληγώνουν.

Εκείνο το πρωινό του Σαββάτου που φιλοσοφήσαμε τη ζωή στο ατελιέ του, στιγμέςαισθάνθηκα ότι ανταλλάξαμε ρόλουςκαι ότι ήμουνα εγώ η συνεντευξιαζόμενη.

Ίσως, αυτό να το ένιωσα επειδή μας βοηθούσε υπομονετικά στο στήσιμο της φωτογράφισης, αφού υπήρξε και σκηνογράφος ή ακόμη και επειδή στο τέλος της συνέντευξης με φωτογράφισε κι αυτός, Κύρια πηγή αυτού του συναισθήματος όμως, ήταν το γεγονός ότι η κάθε απάντησή του, που ήταν ένα κομμάτι συμπυκνωμένης σοφίας, γεννούσε μέσα μου δικά μου, προσωπικά ερωτήματα.

 

 

@Μαρία Ιζαμπέλλα Αχιλλέως

hashtag-papadopoulos8

 

hashtag-papadopoulos9

 

 

WHO IS WHO

Ο Μιχάλης Παπαδόπουλος γεννήθηκε στην Αμμόχωστο, το 1969. Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης, Νομικά και Καλές Τέχνες . Εργάσθηκε σαν φωτογράφος μόδας και σαν σκηνογράφος.

 

Έχει στο ενεργητικό του έξι ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής και πολλές ομαδικές. Έργα του βρίσκονται σε διάφορες ιδιωτικές συλλογές.

 

Το 2009, έγραψε το πρώτο θεατρικό του έργο, τον Εξπρεσιονιστή και ακολουθήσαν τα έργα: Χαράματα (2009), Ο Ξένος (2010), Το χρώμα είναι το πιο δυνατό χαστούκι (2011), Αντρηγόνη (2014), Μονόλογοι ενδοοικογενειακής βίας (2014), MYRA (2015), Η επανάσταση του Άλφι (2016), Και τα αγόρια κλαίνε- Boys do cry (2016), Σιδηρά (2016), Φρίντα (2016) , Έξω από την πόρτα του Στάλιν (2017), Η νοσοκόμα (2017), lipstick(2017), Χαρωπά τα δυο μου χέρια (2017), Θεατρική μεταφορά του Δεκαημέρου του Βοκάκιου (2018), 2018 Μακρόνησος (2018).

 

Από το 2012 μέχρι και το 2015 έγραφε διαλόγους σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές.

 

Aπό το 2002 ζει στη Λεμεσό και εργάζεται σαν καθηγητής Τέχνης.

 

 

- Η συνέντευξη θα κυκλοφορήσει στην έντυπη «ΛΕΜΕΣΟΣ», την Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου.

- Eυχαριστούμε τον Αντρέα Ιερείδη για τη φωτογράφιση.

 

hashtag-papadopoulos4

 

hashtag-papadopoulos7

 

Διαβάστηκε 2456 φορές

Leave a comment

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα της Κύπρου! Η εφημερίδα «Λεμεσός» είναι η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα όχι μόνο της πόλης και επαρχίας Λεμεσού αλλά και παγκύπρια. Κυκλοφορεί κάθε Παρασκευή σε χιλιάδες αντίτυπα και διανέμεται δωρεάν... [περισσότερα]

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: P & E Publishers & Advertising Ltd
Διεύθυνση: ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ 67,
EVIS COURT, ΓΡ.1, 3052, ΛΕΜΕΣΟΣ
Email: elemesos@cytanet.com.cy
Τηλ: 25877464, 25877465, 99348555
Fax: 25565325

Top