Ακούμε συχνά τη λέξη «δημοπρασία» και τη φράση «βγήκε στο σφυρί», έτσι θελήσαμε να γνωρίσουμε από κοντά ένα συμπολίτη μας, έναν αριστοτέχνη στο είδος. Ο Μιχάλης Χριστοδουλίδης με καταγωγή από το χωριό Καμινάρια, είναι μόνιμος κάτοικος Λεμεσού από το 1965. Σπούδασε συντήρηση έργων τέχνης με ειδίκευση το ξύλο στο Ιλινόις των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Η πρώτη του επαφή με την δημοπρασία ξεκίνησε στο Λονδίνο πριν από 20 χρόνια. Έκτοτε, έχει διεξάγει πάνω από 100 δημοπρασίες σε Κύπρο, Ελλάδα και Ευρώπη. Ακόμα και εν πλω, αφού για ολόκληρα καλοκαίρια μετέφερε τις δημοπρασίες σε κρουαζιερόπλοια.

 

Εξηγήστε μας με λίγα λόγια τη διαδικασία της δημοπρασίας.

Στις δημοπρασίες υπάρχει η δυνατότητα να αγοράσεις σε πάρα πολύ ευνοϊκή τιμή, προϊόντα τα οποία δεν έχουν δημοπρατηθεί. Ένα μυστικό που μπορώ να μοιραστώ με τους αναγνώστες σας, είναι ότι η αρχική τιμή μιας αντίκας που ξεκινά στη δημοπρασία, είναι το ένα τρίτο της αξίας του.

 

 

Ποια ήταν η πρώτη σας δημοπρασία;

Η πρώτη μου επαφή ήταν όταν κάποιοι φίλοι μου στο Λονδίνο με πήραν τυχαία σε έναν οίκο δημοπρασιών. Εκεί γνώρισα από κοντά αυτό το επάγγελμα και είχα το όραμα να το μεταφέρω στην Κύπρο.

 

Πόσο καιρό ασχολείστε με τις αντίκες;

Με τις αντίκες ασχολούμαι εδώ και 35 χρόνια. Είναι ένα πάθος, που ομολογώ ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να περιγράψω. Συνήθως τα έργα τέχνης και οι αντίκες είτε σου αρέσουν ολοκληρωτικά είτε καθόλου. Δεν υπάρχει μέση λύση.

 

Είναι ένα επάγγελμα με το οποίο μπορεί κάποιος να ζήσει;

Φυσικά μπορεί κάποιος να ζήσει ως δημοπράτης, αλλά είναι πάρα πολύ δύσκολο επάγγελμα, όχι σωματικά αλλά ψυχικά. Την ώρα που γίνεται η δημοπρασία πρέπει να λειτουργούν και οι 5 αισθήσεις, έτσι την ώρα που τελειώνω είμαι εξουθενωμένος. Εγώ προσωπικά μετά τη δημοπρασία είμαι σαν χαμένος. Είναι όμως ευχάριστο επάγγελμα και το κάνω με πολύ ευχαρίστηση.

 

Πόσο μακριά φθάσατε με το συγκεκριμένο επάγγελμα;

To πάθος μου είναι η συντήρηση έργων τέχνης και έχω δουλέψει στα καλύτερα μουσεία του κόσμου, όπως το Μετροπόλιταν στη Νέα Υόρκη και το Λούβρο στο Παρίσι. Έχω δει αντικείμενα αμύθητης αξίας. Ένα αντικείμενο στο οποίο έχω κάνει συντήρηση και είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτό, είναι το γραφείο του Φραγκλίνου Ρούσβελτ. Μόνο και μόνο η ιστορία του με συνεπήρε.