Αναστασία Λοϊζου

Αναστασία Λοϊζου

Στo πλαίσιo της εκπόνησης της στρατηγικής Ολοκληρωμένης Λεμεσιανής Ανάπτυξης (ΟΛΑ) για την νέα προγραμματική περίοδο 2021-2027, πραγματοποιήθηκε στο Δημαρχείο Λεμεσού η πρώτη διαβούλευση μεταξύ των στρατηγικών εταίρων της πόλης μας.

 

Στη σύσκεψη συμμετείχαν οι Δήμαρχοι της μείζονος Λεμεσού, εκπρόσωποι των Υπουργείων Εσωτερικών, Μεταφορών, Υφυπουργών Εμπορικής Ναυτιλίας και Τουρισμού, της Επίτροπου Περιβάλλοντος, του Έπαρχου Λεμεσού, της Ένωσης Κοινοτήτων, πολιτικοί φορείς, καθώς Βουλευτές και εκπρόσωποι όλων των πολιτικών κομμάτων.

 

Σύμφωνα με τον Δήμαρχο Λεμεσού Νίκο Νικολαΐδη, στόχος της σύσκεψης ήταν ο εμπλουτισμός του στρατηγικού σχεδίου ανάπτυξης της μείζονος Λεμεσού με νέες ιδέες και προτάσεις, ώστε να ολοκληρωθεί ο βασικός σχεδιασμός του.

 

«Όπως είναι γνωστό το στρατηγικό αυτό σχέδιο Ολοκληρωμένης Λεμεσιανής Ανάπτυξης, θα προνοεί τη διάχυση της ανάπτυξης μέσα από συγκεκριμένες δράσεις και έργα σε όλους τους δήμους της μείζονος Λεμεσού», σημείωσε ο κ. Νικολαΐδης.

 

Μάλιστα, ο Δήμαρχος Λεμεσού επισήμανε πως για την υλοποίηση του συγκεκριμένου σχεδίου θα αναζητηθούν πόροι για τη χρηματοδότηση των έργων, όπως κοινοτικά κονδύλια, κρατική χορηγία, δημοτικές και άλλες εναλλακτικές μέθοδοι χρηματοδότησης με τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα.

 

Όπως αναφέρθηκε στη σύσκεψη, ο διάλογος για την εκπόνηση του Στρατηγικού Σχεδίου Ολοκληρωμένης Χωρικής Ανάπτυξης, της Ολοκληρωμένης Λεμεσιανής Ανάπτυξης θα συνεχιστεί σε επίπεδο στρατηγικών εταίρων μέσα από δύο νέες συναντήσεις, στις 22 Ιανουαρίου 2020 με την συμμετοχή επαγγελματικών φορέων, συνδέσμων και Επιμελητήριων της Λεμεσού και στις 29 Ιανουαρίου 2020 με τη συμμετοχή πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, κέντρων μελετών και εκκλησιαστικές αρχές.

Ο κ. Νικολαΐδης σημείωσε τέλος πως μετά την ολοκλήρωση των διαβουλεύσεων σε επίπεδο φορέων, θα αρχίσει ο κύκλος των διαβουλεύσεων και των συζητήσεων στρογγυλής τράπεζας με όλα τα οργανωμένα σύνολα πολιτών αλλά και τους ίδιους τους πολίτες.

Ο Δρ. Θεόδωρος Στυλιανίδης, Πνευμονολόγος-Φυματιολόγος με Μετεκπαίδευση στις Διαταραχές Ύπνου, άρχισε τη λειτουργία του Ιατρείου του και δέχεται ασθενείς της ειδικότητάς του στο πλαίσιο του ΓΕΣΥ στη διεύθυνση:

 

Αγίας Φυλάξεως 38, Διαμέρισμα 202, Λεμεσός

Τηλέφωνο: 25252855, Fax: 25255875

 

Σύντομο Βιογραφικό

 

Ο Δρ. Στυλιανίδης ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Ιατρικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης. Έκανε Ειδικότητα στην Πνευμονολογία-Φυματιολογία και Υποειδικότητα στις Διαταραχές Ύπνου στη Γερμανία.

 

Με το πέρας της ειδικότητάς του εργάστηκε ως Consultant στην Πνευμονολογική Κλινική του Ludenscheid Academic Hospital (Γερμανία) προτού γυρίσει στην Κύπρο για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην Πνευμονολογική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας.

Wednesday, 15 January 2020 10:06

Ωδή στη Λεμεσό

Του Σωκράτη Ε. Σωκράτους

 

Προσπαθώ να αγναντέψω την Λεμεσό από μακριά την ώρα που πλησιάζω την πόλη όπου γεννήθηκα επιστρέφοντας από την Λευκωσία.

 

Κάθομαι στο άνετο αυτοκίνητο μου με το κλιματιστικό και θυμούμαι πόση ευφορία ένιωθα όταν έπραττα το ίδιο καθισμένος σε ένα ταξί, 35 χρόνια πριν, με την μόνη ανεπαίσθητη πηγή δροσιάς να έρχεται από τα ορθάνοιχτα παράθυρα, ενώ κάποιοι κάπνιζαν με τα χέρια έξω, επιστρέφοντας από το στρατόπεδο.

 

Δυο πράγματα ελκύουν την προσοχή μου σήμερα, μια μέρα του Αυγούστου μπαίνοντας στην πόλη. Το σύννεφο υγρασίας που την σκεπάζει, απόρροια των  κλιματικών αλλαγών, της προόδου και των πισίνων και ο τεράστιος αριθμός γερανών που σαν αρπακτικά, ή σαν τον μεγάλο αδελφό του Όργουελ,  παρακολουθούν αφ’ υψηλού την πόλη που στενάζει.

 

Ήρθε η πρόοδος πράγματι και χαστούκισε τους αντιρρησίες συνείδησης και τους ονόμασε γραφικούς και ταυτόχρονα μπήκαμε σε μια ανελέητη κούρσα μεταξύ μας για το ποιος θα κοντέψει περισσότερο στο Θεό, όταν ο Θεός βρίσκεται πολύ πιο χαμηλά, στα στενοσόκκακα της Αγίας Τριάδας, στα Προαύλια της Καθολικής, στις αυλάδες τις Δευτέρας Αστικής, στους έρημους δρόμους του Δημόσιου Κήπου με τα γέρικα και λυπημένα δέντρα.

 

Χτίζουμε πύργους, προχωράμε, ανακαλύπτουμε πολύπλοκες συμφωνίες και μιλούμε εκατοντάδες γλώσσες σε σημείο που αρχίζουμε να μην καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο, στην μεγάλη και σύγχρονή μας Βαβέλ.

 

Γυρεύω το γωνιακό μπακάλικο, γυρεύω τον λούστρο που μπογιατίζει και γυαλίζει παπούτσια στην Πλατεία Ηρώων, γυρεύω ακόμα και τους ζητιάνους ονομαστικά, κάποιοι από τους οποίους  είχαν την πιο χρυσή καρδία του κόσμου.

 

Αλίμονο, έχουν εξαφανιστεί, όπως έχουν εξαφανιστεί πολλά άλλα λουλούδια που συνέθεταν τις οσμές, την καλοσύνη και την ζεστασιά αυτής της πόλης.

 

Ψηλά κτίρια, ξενοδοχεία πολυτέλειας, αυτοκίνητα πολυτελείας, μεγάλοι δρόμοι, εστιατόρια διεθνώς φημισμένα, κοσμούν πλέον την πόλη και όλα ανταγωνίζονται, ποιο να πρωτοπάρει τα σκήπτρα.

 

Όταν ήμασταν παιδιά λίγο πολύ όλοι βράζαμε στο ίδιο καζάνι. Αν κάποιος είχε σπίτι του air-condition ή video ή αργότερα έγχρωμη τηλεόραση, παρελαύναμε όλοι για να τα δούμε. Τόση ήταν η αθωότητα μας.

 

Σήμερα όλοι γίναμε πιο έξυπνοι, όλοι προοδεύσαμε όπως φυσικά προόδευσαν και τα χρέη μας. Μιλάω με έναν από τους αγαπημένους μου συμμαθητές και τον ρωτώ πως έφτασε στο σημείο να χρωστά ένα εκατομμύριο ευρώ και δεν ξέρει να μου πει.

Πάμε σε ψυχολόγους, παίρνουμε αντικαταθλιπτικά, είμαστε εγωιστές, περιτριγυριζόμαστε από πολύ κόσμο και εντούτοις νιώθουμε μόνοι.

Αυτά σκέφτομαι σαν σιμώνω  την Λεμεσό προσπαθώντας να ξεχωρίσω κάποιο σημείο αναφοράς του παρελθόντος.

 

Κάποτε η Γλάδστωνος  γινόταν πεζόδρομος τα Σαββατοκύριακα και ένα σωρό κόσμος πήγαινε πάνω κάτω  στα ζαχαροπλαστεία, στα σινεμά, στα σουβλατζίδικα ή στο γραφικό Αλέξη με τα σάντουιτς. Ο Ορφανίδης ο σουβλατζής και το εμβληματικό καφενείο «ο Κρίνος», στέκονται ακόμη εκεί ακοίμητοι φρουροί  του δρόμου.

 

Αναρωτιέμαι πόσος κόσμος τρώει σήμερα σπίτι του σε ένα τραπέζι, όλη η οικογένεια μαζί, να συζητούν διαφορά και να χτίζουν αυτή την τεράστια σύνδεση που ονομάζεται αγάπη, ενσυναίσθηση, συμπόνοια και που σίγουρα δεν μπορεί να εκτιμηθεί ή ανταλλαχθεί με οτιδήποτε άλλο στον κόσμο. 

      

Αντίβαρο στους πολλούς πύργους με μπετόν ο πύργος του νερού που υδροδοτούσε παλιά την πόλη, το γνωστό Ντεπόζιτο. Σκουριασμένο, φωταγωγημένο, ηλικιωμένο, να κρατά τα κεριά της νοσταλγίας αναμμένα και να μας θυμίζει ότι κάποτε υπήρξαμε ρομαντικοί και περισσότερο άνθρωποι.

 

Οι δρόμοι βαρυγκωμούν από τα πολλά τροχοφόρα και τα πολλά κτίσματα. Αυτοί οι ίδιοι δρόμοι που κάποτε χρησίμευαν για να παίζουν τα παιδιά μπάλα μιας και τα αυτοκίνητα περνούσαν αραιά. Όσο για τα χωράφια στις διάφορες γειτονιές έχουν σπανίσει, έχουν κτιστεί, τα κομμάτια του παζλ  της πόλης έχουν σχεδόν γεμίσει. Ποδόσφαιρο πλέον παίζεται στις ακαδημίες και στα μοντέρνα γήπεδα. Έχουν χαθεί το φως , το οξυγόνο, η ζωή.

 

Το έφερε η κουβέντα και μίλησα για γήπεδα, στέκει εκεί μόνο του αυτοκρατορικό αλλά και δυστυχισμένο, μια ξεπεσμένη γριά, πανέμορφη στους καιρούς της, το Τσίρειο Στάδιο, παραμελημένο, νεκρό, με μοναδικό όπλο πλέον τις αναμνήσεις μιας άλλης εποχής όπου γαλουχήθηκαν γενιές που αγαπούσαν πρώτιστα το ποδόσφαιρο και ύστερα τον πρωταθλητισμό.

 

Όμως στην εποχή μας όπου «ο νικητής  τα παίρνει όλα» η όπου «όλοι θυμούνται τον πρώτο, κανένας τον δεύτερο» αυτά είναι γραφικότητες. Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και οδήγησε την πιο παραγωγική, εξελίξιμη, γεμάτη χρώματα και αντιθέσεις πόλη της Κύπρου να έχει γεμίσει πύργους αλλά να μην έχει γήπεδο.

 

Οι άνθρωποι της Λεμεσού ήταν πάντοτε γλεντζέδες και καρναβαλιστές, έξω καρδιά, λιγότερο τυπικοί, περισσότερο φιλότιμοι, λιγότερο σοβαροί, περισσότερο πρόχειροι αλλά ταυτόχρονα γεμάτοι αυθορμητισμό και αγάπη.

 

Ήσαν ψαράδες ωσάν τους Αποστόλους, απλοί, φιλάνθρωποι, κουβαλούσαν τη σοφία του πεζοδρομίου, φτωχοί αλλά και χαμογελαστοί. Σήμερα έχουν εξελιχτεί, όλοι επιχειρηματίες αλλά και ιδιοκτήτες και έμποροι ακινήτων.

Γυρεύεις να ενοικιάσεις ένα σπίτι, ένα διαμέρισμα και οι τιμές κινούνται σαν αφηνιασμένα άλογα. Μέσα στη νέα τάξη των πραγμάτων, έχουν ξεχωρίσει οι τάξεις, έχει δημιουργηθεί τεράστια ανισότητα, άλλοι κάνουν μπότοξ για χόμπι ή διότι έχουν εθιστεί ή πλήττουν  και άλλοι δεν έχουν να φάνε και κοιμούνται στα αυτοκίνητα.

 

Είμαστε εμείς πρώτοι που θα πληρώσουμε το μεγάλο τμήμα της αλαζονείας μας, αλλά αλίμονο, δεν το αντιλαμβανόμαστε. Πόσο τραγικό όταν οι πληγές, τα σημάδια, ο πόνος της καταστροφής του 2013    είναι τόσο νωπά.

 

Μπαίνω μέσα στην πόλη, ανοίγω το παράθυρο, με κτυπά κατάμουτρα το ζεστό υγρό αεράκι και μέσα στην είσοδο του μυαλού και της καρδιάς μου, του είναι μου ολόκληρου, αρχίζω να αισθάνομαι μυρωδιές. Μυρωδιές ανάκατες που με ταξιδεύουν και ανοίγουν μικρά παραθυράκια στον υπολογιστή της ιστορίας, των γενιών, των σημαντικών γεγονότων. Ποτισμένο χώμα, φούλι, γιασεμί, ιβίσκος, γειτονίες, άνθρωποι, ξύλα, χνώτα, ήλιος, βροχές, φαγητά σπιτίσια όπως ρόστο με σάλτσα πιπεριού και μακαρόνια.

 

Στο μυαλό μου έρχονται ωραίοι δρόμοι που παρέμειναν έτσι, η Ρήγα Φεραίου, η Ιωάννη Πολέμη, η οδός Μακρυγιάννη και η Αρχιμήδους και ξαφνικά με κτυπά ένα ευχάριστο αστροπελέκι αφού συνειδητοποιώ γιατί σκέφτηκα αυτά τα ονόματα. Διότι έχουν δέντρα , πολλά δέντρα, εξακολουθούν να έχουν νερατζιές και άλλα που ρίχνουν λίγο οξυγόνο, λίγο χρώμα, λίγη ομορφιά έστω στις ψυχές μας, και τις ηρεμούν.

 

Η υγρασία μου φέρνει και μια ανεπαίσθητή μυρωδιά θάλασσας και τεντώνοντας όλες μου τις αισθήσεις θυμούμαι τα Δημοτικά Λουτρά, τα σπίτια πάνω στη θάλασσα, τις εντελώς  ανοργάνωτες  παραλίες, τους γλάρους, την αποβάθρα, την Φραγκοκλησιά και προσπαθώ να συναρμολογήσω κάποιους στίχους που είχα γράψει  παλιά, πεταμένους, σκονισμένους, σε μια σκοτεινή γωνία του νου. Μπαίνω σε ένα άλλο επίπεδο και σιγομουρμουρίζω τις κώδικες λέξεις που αν και καταχωνιασμένες εδώ και εκεί έρχονται σαν πυγολαμπίδες φωτεινές να ομορφύνουν έναν άσπρο καμβά.

 

Στου παλαιού του λιμανιού μας τα νερά

λικνίζονται και χαίρονται οι βάρκες

και οι άσπροι γλάροι ερωτοτροπούν

πάνω στις αποβάθρες.

 

Η Αστυνομία, ο Λούκκος, οι παραμεθόριες ενορίες, το Ζακάκι, ο Αής Νικόλας, ο Άγιος Σπυρίδωνας, οι Καλογριές, η Δημοτική Βιβλιοθήκη, το υπέροχο κτίριο με τον γέρικο τεράστιο πλάτανο για φρουρό στην Αγίου Ανδρέου. Η οδός Ελευθερίας με τους εμπορευόμενους, τα μαγαζιά, τα μαγειρεία, το κάστρο με τις «Πολιτιτζιές» όπου «αροθυμούσες» να κοντέψεις.

 

Έρχεται ο σημερινός μου εαυτός και με επαναφέρει στο τώρα και με ρωτά αυστηρά «καλά δεν βλέπεις πόσα καλά έχουν γίνει, η Ελευθερίας που αναφέρεις πόσο έχει αναβιώσει, η Σαριπόλου, το Κάστρο με τα όμορφα μπαράκια και εστιατόρια, και τόσα άλλα, τα σχολεία, οι εγκαταστάσεις , το πανεπιστήμιο, η ποιότητα.»

 

Έχουν κτιστεί σχολεία όμως και ψηλά κάγκελά, έχουν κτιστεί τεράστια σπίτια όπου όμως τα κλειδιά δεν είναι πάνω στην πόρτα, αντιθέτως υπάρχουν συναγερμοί, φραγμοί, κάμερες παντού για να απωθήσουν τους κλέφτες.

 

Ανοίγω το ράδιο και αντιπαλεύω όλα τα διλήμματα που μου ανακατεύουν το μυαλό και τις σκέψεις και τα σμπαραλιάζουν στο ρίνκ της απόγνωσης.

 

Ναι, τι κερδίζω με το να μουρμουράω, να κρίνω, ακόμη και το Ευαγγέλιο μιλά για αυτούς που κρίνουν τα πάντα, για τις μικρές σκονίτσες στο μάτι των άλλων όταν δεν μπορούν οι ίδιοι να δουν την μεγάλη ακίδα στο δικό τους μάτι.

 

Αυτά σκέφτομαι και πέφτω σε θλίψη γεμάτος ενοχές, όταν ακούω κάπου μέσα από τους διάδρομους του μυαλού μου την είδηση ότι βρέθηκε νεκρός άστεγος σε εγκαταλειμμένο κτίριο στην Οδό Ανεξαρτησίας. Υγραίνεται το είναι μου και με δάκρυ πικρό και ανθρώπινο μονολογώ με παράπονο «αυτή ήταν η Λεμεσός που ονειρευτήκαμε;». Έχει παρεξηγηθεί η έννοια πολιτική ορθότητα και παγκοσμιοποίηση, σκόρπιες μοντέρνες λέξεις που λίγο τις καταλαβαίνουμε όμως μας μετατρέπουν σε όχλο που παθητικά τις αποδέχεται και φωνάζει  συνθήματα χωρίς καν να τις κατανοεί.

 

Το αντίβαρο στα πιο πάνω δεν είναι η κριτική παρά η ενδοποιότητα και η παραγωγή πολιτισμού. Μπορείς να είσαι μοντέρνος και προοδευτικός και ταυτόχρονα να προστατεύσεις όλα αυτά που σε έφεραν εδώ. Να φτιάξεις μια πόλη αναφορά, που δεν θα στηρίζεται σε καθετί καινούργιο, που παίρνει τα καλά, εμποδίζει τα κακά, φτιάχνει προσωπικότητα και χαρακτήρα και προχωρεί και σέβεται όλα αυτά που την έκαναν ότι είναι. Δύσκολος τέτοιος δρόμος αλλά γλυκύτερος διότι φέρνει κουλτούρα, αγάπη, σεβασμό και καλύτερους ανθρώπους. Αυτή είναι η πρόοδος και η ευημερία που πρέπει να στοχεύουμε για μια καλύτερη και ανθρώπινη, με χαρακτήρα και κουλτούρα πόλη, οπού οι κάτοικοι της θα είναι περήφανοι αλλά και ευτυχισμένοι.

 

Την Τετάρτη 8 Ιανουαρίου 2020 ο αγαπημένος μάγος όλων των Κυπρίων «έφυγε» αιφνίδια από τη ζωή.

 

Η κηδεία του 64χρονου Ανδρέα Λιοτατή, πολυαγαπημένου συζύγου, πατέρα και αδελφού, θα τελεστεί σήμερα, Παρασκευή 10 Ιανουαρίου 2020 και ώρα 14:00, στην εκκλησία της Παναγίας Χρυσοπολίτισσας στον Ύψωνα.

 

Η οικογένεια δεν θα δέχεται συλλυπητήρια. 

 

Αντί κατάθεσης στεφάνων η οικογένεια παρακαλεί όπως  γίνονται εισφορές για τον σύνδεσμο «Οι Φίλοι των Αναπήρων Λεμεσού».

 

Το τελευταίο μαγικό...

 

Η Τετάρτη 8 Ιανουαρίου 2020 ήταν μια ημέρα θλίψης για την πόλη της Λεμεσού. Ο διεθνούς φήμης ταχυδακτυλουργός Ανδρέας Λιοτατής, ετών 64, απεβίωσε ξαφνικά ντύνοντας στα μαύρα την πολύτεκνη οικογένεια του αλλά και τους χιλιάδες φίλους τους. 

 

Ο α. Ανδρέας Λιοτατής γεννήθηκε στην Πέτρα Σολέας και μεγάλωσε στην Αμμόχωστο. Μετά τα τραγικά γεγονότα του 1974 βρέθηκε πρόσφυγας στην Λεμεσό δίνοντας τον δικό του αγώνα επιβίωσης ως ζαχαροπλάστης. Το 1980 πήγε στην Πάφο για να προμηθεύσει με λουκούμια ένα γάμο και εκεί γνώρισε και ερωτεύτηκε την μελλοντική σύζυγο του Άντρη. 

 

Με την σύζυγο του και συνοδοιπόρο του σε κάθε επαγγελματικό βήμα, δημιούργησαν μια μεγάλη οικογένεια των 7 παιδιών με την μεγαλύτερη κόρη να είναι 37 ετών και τον μικρότερο γιό 21. Σχολεία, φροντιστήρια, στρατός, σπουδές και η μάχη μιας οικογένειας προσφύγων για το μεροκάματο.

 

Το 2004 μετά από ώριμη σκέψη και έρευνα αποφάσισε ότι θέλει να ασκήσει το επάγγελμα του ταχυδακτυλουργού πράγμα που είχε την αμέριστη στήριξη της γυναίκας του. Στην αρχή, βήμα - βήμα μπήκε στο χώρο, ακολούθησαν όλα τα παιδιά του και στο τέλος ο εγγονός και η νύφη του. 

Έκτοτε το όνομα το δικό του αλλά και της οικογένειας του συνδέθηκε με εντυπωσιακά show σε Κύπρο αλλά και εξωτερικό. Πραγματοποίησε παραστάσεις επίσης σε Λονδίνο, Μόσχα, Ζυρίχη, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λας Βέγκας, Πεκίνο, Στοκχόλμη, Βρυξέλλες, Σίδνευ, Μελβούρνη, Τεχεράνη και Μολδαβία. Οι εμφανίσεις του σε μεγάλα τηλεοπτικά προγράμματα στην Κύπρο και στην Ελλάδα ήταν συχνές αλλά και η συμμετοχή του στις μεγάλες λαϊκές γιορτές της Λεμεσού (Γιορτή του Κρασιού, Κατακλυσμός, Καρναβάλι).

 

Μια πολύ σημαντική παράμετρος στην ζωή του Ανδρέα ήταν η ανιδιοτελής και απλόχερη προσφορά του στην τοπική κοινωνία και τις ευπαθείς ομάδες. Εκατοντάδες ήταν οι εμφανίσεις του αμισθί σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, θέλοντας έτσι να συμβάλει με τον δικό του τρόπο. Η ενεργός συμμετοχή του στο Διοικητικό Συμβούλιο του Συνδέσμου «οι Φίλοι των Αναπήρων Λεμεσού» βοήθησε πολύ το αναπηρικό κίνημα της πόλης τόσο οικονομικά όσο και σε θέμα κοινωνικής ευαισθητοποίησης των πολιτών. 

 

«Οι ζευγάδες φεύγουν, η σπορά μένει», λέει ο λαός. Ο Ανδρέας Λιοτατής «έφυγε» για το μεγάλο ταξίδι μια βροχερή μέρα του Γενάρη. Εκεί θα  συναντήσει τον αγαπημένο του φίλο α. Παναγιώτη Στυλιανού, εκδότη της εφημερίδας Λεμεσός, για να συνεχίσουν τον αγώνα για ένα «κόσμο καλό, όμορφο και αλληλέγγυο» όπως τον είχαν ονειρευτεί εν ζωή.

Την Τετάρτη 8 Ιανουαρίου 2020 ο αγαπημένος μάγος όλων των Κυπρίων «έφυγε» αιφνίδια από τη ζωή.

 

Η κηδεία του 64χρονου Ανδρέα Λιοτατή, πολυαγαπημένου συζύγου, πατέρα και αδελφού, θα τελεστεί την Παρασκευή 10 Ιανουαρίου 2020 και ώρα 14:00, στην εκκλησία της Παναγίας Χρυσοπολίτισσας στον Ύψωνα.

 

Η οικογένεια δεν θα δέχεται συλλυπητήρια. 

 

Αντί κατάθεσης στεφάνων η οικογένεια παρακαλεί όπως  γίνονται εισφορές για τον σύνδεσμο «Οι Φίλοι των Αναπήρων Λεμεσού».

 

Το τελευταίο μαγικό...

 

Χθες Τετάρτη ήταν μια ημέρα θλίψης για την πόλη της Λεμεσού. Ο διεθνούς φήμης ταχυδακτυλουργός Ανδρέας Λιοτατής, ετών 64, απεβίωσε ξαφνικά ντύνοντας στα μαύρα την πολύτεκνη οικογένεια του αλλά και τους χιλιάδες φίλους τους. 

 

Ο α. Ανδρέας Λιοτατής γεννήθηκε στην Πέτρα Σολέας και μεγάλωσε στην Αμμόχωστο. Μετά τα τραγικά γεγονότα του 1974 βρέθηκε πρόσφυγας στην Λεμεσό δίνοντας τον δικό του αγώνα επιβίωσης ως ζαχαροπλάστης. Το 1980 πήγε στην Πάφο για να προμηθεύσει με λουκούμια ένα γάμο και εκεί γνώρισε και ερωτεύτηκε την μελλοντική σύζυγο του Άντρη. 

 

Με την σύζυγο του και συνοδοιπόρο του σε κάθε επαγγελματικό βήμα, δημιούργησαν μια μεγάλη οικογένεια των 7 παιδιών με την μεγαλύτερη κόρη να είναι 37 ετών και τον μικρότερο γιό 21. Σχολεία, φροντιστήρια, στρατός, σπουδές και η μάχη μιας οικογένειας προσφύγων για το μεροκάματο.

 

Το 2004 μετά από ώριμη σκέψη και έρευνα αποφάσισε ότι θέλει να ασκήσει το επάγγελμα του ταχυδακτυλουργού πράγμα που είχε την αμέριστη στήριξη της γυναίκας του. Στην αρχή, βήμα - βήμα μπήκε στο χώρο, ακολούθησαν όλα τα παιδιά του και στο τέλος ο εγγονός και η νύφη του. 

Έκτοτε το όνομα το δικό του αλλά και της οικογένειας του συνδέθηκε με εντυπωσιακά show σε Κύπρο αλλά και εξωτερικό. Πραγματοποίησε παραστάσεις επίσης σε Λονδίνο, Μόσχα, Ζυρίχη, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λας Βέγκας, Πεκίνο, Στοκχόλμη, Βρυξέλλες, Σίδνευ, Μελβούρνη, Τεχεράνη και Μολδαβία. Οι εμφανίσεις του σε μεγάλα τηλεοπτικά προγράμματα στην Κύπρο και στην Ελλάδα ήταν συχνές αλλά και η συμμετοχή του στις μεγάλες λαϊκές γιορτές της Λεμεσού (Γιορτή του Κρασιού, Κατακλυσμός, Καρναβάλι).

 

Μια πολύ σημαντική παράμετρος στην ζωή του Ανδρέα ήταν η ανιδιοτελής και απλόχερη προσφορά του στην τοπική κοινωνία και τις ευπαθείς ομάδες. Εκατοντάδες ήταν οι εμφανίσεις του αμισθί σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, θέλοντας έτσι να συμβάλει με τον δικό του τρόπο. Η ενεργός συμμετοχή του στο Διοικητικό Συμβούλιο του Συνδέσμου «οι Φίλοι των Αναπήρων Λεμεσού» βοήθησε πολύ το αναπηρικό κίνημα της πόλης τόσο οικονομικά όσο και σε θέμα κοινωνικής ευαισθητοποίησης των πολιτών. 

 

«Οι ζευγάδες φεύγουν, η σπορά μένει», λέει ο λαός. Ο Ανδρέας Λιοτατής «έφυγε» για το μεγάλο ταξίδι μια βροχερή μέρα του Γενάρη. Εκεί θα  συναντήσει τον αγαπημένο του φίλο α. Παναγιώτη Στυλιανού, εκδότη της εφημερίδας Λεμεσός, για να συνεχίσουν τον αγώνα για ένα «κόσμο καλό, όμορφο και αλληλέγγυο» όπως τον είχαν ονειρευτεί εν ζωή.

Φέτος τα Χριστούγεννα γίνε Άγιος Βασίλης για το αγαπημένο σου σκυλάκι! Χάρισε του ένα υπέροχο κολάρο και στήριξε τα αδέσποτα ζωάκια των καταφυγίων.

Επιλέγοντας ένα κολάρο από τη ξεχωριστή συλλογή του “The Collar Club”, φτιαγμένο από vegan leather - υλικό φιλικό προς τα ζώα - προσφέρεις φαγητό και μια καλύτερη ζωή στους τετράποδους άστεγους φίλους μας, μέχρι να βρουν τη δική τους οικογένεια!

 

Το “The Collar Club”, που δημιουργήθηκε με στόχο να κουνηθούν από χαρά εκατοντάδες ουρίτσες που έχουν απεριόριστη ανάγκη αγάπης, θαλπωρής και προστασίας, εξασφαλίζει με τα έσοδα που προκύπτουν από την πώληση κάθε κολάρου, 5 κιλά τροφής για ένα καταφύγιο.

 

Από τα κομψά περιλαίμια του “The Collar Club”, που διατίθενται σε τρία μεγέθη small, medium και large, μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα στο κόκκινο, το μαύρο και το καφέ.

 

Για περισσότερες πληροφορίες στείλε μήνυμα στη σελίδα του The Collar Club στο Facebook και @thecollarclub.cy στο Instagram.

 

Σε ακόμη μια διοργάνωση υψηλού επιπέδου συμμετείχαν με απόλυτη επιτυχία αθλητές του Αθλητικού Συλλόγου Ταεκβοντό Λεμεσού. Συγκεκριμένα οι αθλητές συμμετείχαν στο Κύπελλο Τέτραθλου Ταεκβοντό Σόφιας στη Βουλγαρία, στο οποίο έλαβαν μέρος 450 αθλητές από 7 χώρες.

 

Η αγωνιστική προετοιμασία των αθλητών-τριών και η εξαιρετική τους εμφάνιση έφεραν και τα ανάλογα αποτελέσματα. Αξίζει να σημειωθεί ότι στη διοργάνωση, η αθλήτρια του Συλλόγου ΡΑΦΑΕΛΛΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ βραβεύτηκε ως η κορυφαία αθλήτρια Τέτραθλου στην κατηγορία Κορασίδων 12-13 ετών (Best Quadrathlonist Cadet Female 12-13 years).

Αναλυτικά διακρίσεις απέσπασαν οι αθλητές:

 

ΡΑΦΑΕΛΛΑ ΑΡΙΣΤΟΤΈΛΟΥΣ 2 χρυσά, 1 αργυρό & 1 χάλκινο,  ΚΟΡΊΝΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΟΥ 3 χρυσά μετάλλια,  ΙΩΑΝΝΑ ΦΑΦΑΛΗ 1 αργυρό & 2 χάλκινα μετάλλια,  ΘΕΜΗΣ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ 2 αργυρά μετάλλια,  ΣΤΑΥΡΙΑΝΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ 1 χρυσό & 1 χάλκινο μετάλλιο,  FANNI SZOFIA DAVID 1 χρυσό & 1 χάλκινο μετάλλιο, ΑΛΈΞΑΝΔΡΟΣ ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ 1 χρυσό μετάλλιο   Πολύ καλή εμφάνιση είχαν και οι αθλητές: ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΗΜΗΤΡΊΟΥ, ΔΕΝΑ ΠΡΩΤΟΠΑΠΑ, MARAT AKHMETOV. 

 

Στο "ομαδικό Ταεκβοντό" (κατηγορία κορασίδων 12-13 ετών) η ομάδα μας αποτελούμενη από τις αθλήτριες ΡΑΦΑΕΛΛΑ ΑΡΙΣΤΟΤΈΛΟΥΣ, ΚΟΡΙΝΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΟΥ, ΙΩΑΝΝΑ ΦΑΦΑΛΗ & SOFIA PRAVDENKO κατάφερε νικώντας τις ομάδες της Βουλγαρίας & της Μολδαβίας να εξασφαλίσει το ΧΡΥΣΟ μετάλλιο. Στο ομαδικό Ταεκβοντό (κατηγορία παίδων 12-13 ετών) η ομάδα μας πήρε την τιμητική 4η θέση.

 

Ο Αθλητικός Σύλλογος Ταεκβοντό Λεμεσού με ανακοίνωσή του στην εφημερίδα ΛΕΜΕΣΟΣ, ευχαριστεί όλους τους αθλητές/τριες που συμμετείχαν στους αγώνες και τους συγχαρεί για τις επιδόσεις τους. «Η προσπάθεια για την προετοιμασία των αθλητών και συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις υψηλού επιπέδου συνεχίζεται!», επισημαίνεται τέλος στην ανακοίνωση.

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα της Κύπρου! Η εφημερίδα «Λεμεσός» είναι η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα όχι μόνο της πόλης και επαρχίας Λεμεσού αλλά και παγκύπρια. Κυκλοφορεί κάθε Παρασκευή σε χιλιάδες αντίτυπα και διανέμεται δωρεάν... [περισσότερα]

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: P & E Publishers & Advertising Ltd
Διεύθυνση: ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ 67,
EVIS COURT, ΓΡ.1, 3052, ΛΕΜΕΣΟΣ
Email: elemesos@cytanet.com.cy
Τηλ: 25877464, 25877465, 99348555
Fax: 25565325

Top