Συνέντευξη στη Μαρία-Ιζαμπέλλα

 

Συναντηθήκαμε στην πλατεία Σαριπόλου, ένα νωχελικό μεσημέρι καθημερινής. Ξεκινήσαμε τη φωτογράφιση σε διάφορα σημεία και κουβεντιάζαμε στα ενδιάμεσα. Η Ευγενία δείχνει να συνδυάζει την αυστηρή πειθαρχία που χρειάζεται ένας μουσικός αφιερωμένος σε ένα τόσο απαιτητικό όργανο όπως το τσέλο με την ευαισθησία ενός καλλιτέχνη που αφουγκράζεται τον κάθε ήχο γύρω του. Η κλασική παιδεία την έχει διαμορφώσει ως άνθρωπο. Είναι εμφανές από τον τρόπο που κινείται και τον τρόπο που διαχειρίζεται τις λέξεις… λεπτεπίλεπτα, πειθαρχημένα, ευγενικά.

Δεν κάνει διακρίσεις ούτε στη μουσική ούτε στους ανθρώπους. Μου εξηγεί πως έχει πειραματιστεί σε συνεργασίες με καλλιτέχνες και με άλλα είδη μουσικής και πόσο κάθε φορά αυτό το κράμα, φτάνει να γίνεται με σεβασμό, την εντυπωσίασε. «Είναι πολύ σημαντικό ένας καλλιτέχνης να ξέρει να ελίσσεται αλλά χρειάζεται τριβή, χρειάζεται εξάσκηση και κυρίως να το βλέπει θετικά. Είμαι εκ φύσεως αισιόδοξη» μου είπε. Και έτσι αισιόδοξα λοιπόν, ξεκίνησε αυτή η συνέντευξη.

 

 

Γιατί βιολοντσέλο; Πότε αφιερώθηκες σε αυτό;

Ήμουν δώδεκα χρονών όταν ήθελα να μάθω βιολί. Ο δάσκαλος μου όμως, ο Χρίστος Μάρκου, με επέλεξε για τσέλο. Ήμουν από τις πρώτες τσελίστριες στην Κύπρο, ίσως και η πρώτη, μου είπε ο δάσκαλος αργότερα. Η πρώτη σίγουρα στη Λεμεσό.

 

Είναι ένα ογκώδες σχετικά όργανο. Αυτό ήταν κάτι που σε δυσκόλεψε αρχικά;

Στην αρχή, καθόλου δεν με δυσκόλεψε. Η δυσκολία φάνηκε αργότερα, όταν χρειάστηκε να ταξιδέψω και έπρεπε να μπω σε αεροπλάνα και τρένα.

 

Εργάζεσαι στο Δημόσιο, στη Δημοτική Εκπαίδευση. Ποια χαρίσματα πιστεύεις ότι πρέπει να έχει ένας δάσκαλος Μουσικής;

Γενικότερα πιστεύω ότι πρέπει να μπορεί να επικοινωνεί με τους μαθητές, να εμπνέει τον σεβασμό. Να επικοινωνεί με το σώμα, τα μάτια και όχι μόνο με τα λόγια, ώστε η πειθαρχία να έρχεται χωρίς να χρειάζεται να την επιβάλλει.

 

Έχει η μουσική στην παιδεία τη θέση που της αξίζει;

Είναι κάπως καλύτερα τα πράγματα με την δημιουργία των μουσικών λυκείων και ακολούθως των γυμνασίων. Αν και κατά τη γνώμη μου, αντίστροφα θα έπρεπε να ξεκινούσε. Έπρεπε (πρέπει) να γίνουν βήματα πρώτα στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

 

 

Τι ζηλεύει η Λεμεσός από άλλες ευρωπαϊκές πόλεις που γνωρίζω ότι επισκέπτεσαι, αφού συχνά ταξιδεύεις για συναυλίες;

Υπάρχει περισσότερο πράσινο, υπάρχει αλληλεπίδραση μεταξύ των ανθρώπων. Ακόμη με εντυπωσιάζει το πόσο εύκολα γεμίζουν τα θέατρα σε κάθε συναυλία, σε αντίθεση με μας που χρειάζεται να μοχθήσουμε για να τραβήξουμε το κοινό.

 

Άρα επιβεβαιώνεις ότι η κλασική μουσική έχει περιορισμένο κοινό στην Κύπρο; Τι μπορεί να γίνει για να αλλάξει αυτό;

Ναι, πολύ περιορισμένο το κοινό της κλασικής μουσικής. Χρειάζεται διαπαιδαγώγηση. Γι΄ αυτό και πρέπει να γίνονται εκπαιδευτικές συναυλίες στα σχολεία μας. Καθώς και συναυλίες σε πάρκα και πλατείες.

 

Οι ευρωπαϊκές πόλεις που επισκέφτηκες έχουν να ζηλέψουν κάτι από τη Λεμεσό μας;

Δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα, εκτός ίσως από τα υπέροχα αρχαιολογικά μας θέατρα όπως το Κούριον.

 

Ποια είναι η κρυψώνα σου στην πόλη;

Κρυψώνας; Μα αν σου το έλεγα θα έπαυε να είναι κρυψώνας…

Η πλατεία Σαριπόλου. Ένα ήσυχο και γραφικό στέκι στο κέντρο της πόλης. Εκεί δεν κρύβομαι, μα φανερώνομαι.

 

 

Μια μουσική στιγμή που χαράχτηκε στη μνήμη σου:

Η πρώτη φορά που έπαιξα στο ίδιο αναλόγιο με τον γιο μου σε συναυλία στο Bουκουρέστι, στο θέατρο Ateneul Roman.

 

Ποια συμβουλή θα έδινες σε ένα παιδί που θα ήθελε να ξεκινήσει ένα κλασικό όργανο;

Θα το ενθάρρυνα. Η εκμάθηση ενός οργάνου βελτιώνει τη μνήμη, βοηθά στην εστίαση της προσοχής και γενικά βοηθά στην ανάπτυξη και στη διαμόρφωση του χαρακτήρα τους.

 

Ο μεγαλύτερος σου φόβος και ο μεγαλύτερος σου πόθος;

Φόβος… η καταστροφή του περιβάλλοντος. Πόθος μου είναι να ταξιδέψω σε όσα πιο πολλά μέρη μπορώ.

 

Τι σε έχει διδάξει το βιολοντσέλο για τη ζωή ή/και τον εαυτό σου;

Με έμαθε να πειθαρχώ, να επιμένω, να υπομένω να ακούω εκτός από μένα και τους άλλους γύρω μου. Με έχει μάθει να εκτιμώ την ομορφιά σε αυτά που ακούω και σε αυτά που βλέπω.

 

Η Μουσική Δωματίου πρέπει να μεταφερθεί και στους δρόμους της πόλης;

H μουσική γενικότερα πρέπει να μεταφερθεί προς τα έξω. Εμείς σαν κουαρτέτο Δήμου Λεμεσού, μεταφέρουμε την κλασική μουσική με εκδηλώσεις σαν τις «Μουσικοί πανσέληνοι» ή ακόμη έγινε και μια προσπάθεια τα περασμένα Χριστούγεννα να παίξουμε σε διαφορά μέρη του κέντρου. Αλλά ναι, πρέπει να μεταφερθεί η «μουσική δωμάτιου» και στα πάρκα, στις πλατείες και στους δρόμους.

 

 

Το κράτος στηρίζει τη Συμφωνική Ορχήστρα όσο και όπως οφείλει;

Ναι και με το παραπάνω.

 

«Η μουσική εφευρέθηκε για να επιβεβαιώσει την ανθρώπινη μοναξιά.» Λ.Ντάρελ. Συμφωνείς ή διαφωνείς;

Συμφωνώ. Εκ φύσεως ο μουσικός βιώνει μοναξιά, αρχίζοντας από τη χρονοβόρα μελέτη του ως και τη στιγμή που θα βγει στη σκηνή. Μα ακόμα και εκεί στη σκηνή είσαι μονάχα εσύ και η μουσική σου. Εξού και φωτίζεται ο μουσικός και όχι το κοινό.

 

Τα πρωινά της Κυριακής…

Τα πρωινά της Κυριακής φροντίζω τα λουλούδια μου. Τους βάζω βιταμίνες, τους αφαιρώ ό,τι έχει ξεραθεί. Κάποια τα μετακινώ κοντά στον ήλιο, όπως τα φούλια και άλλα στη σκιά, όπως τις γαρδένιες.

 

Ποιο χαρακτηριστικό ξεχωρίζεις και σέβεσαι σε έναν άνθρωπο;

Την ειλικρίνεια.

 

Όταν παίζεις τσέλο…

Όταν παίζω τσέλο μιλάει η ψυχή μου.

 

 

 

Και την ψυχή της την άκουσα ξεκάθαρα εκείνο το μεσημέρι, τόσο εγώ όσο και οι τυχεροί περαστικοί που την κοίταζαν με θαυμασμό. Τη ρομαντική εικόνα της Ευγενίας και τον πλούσιο και δυνατό ήχο που τη συνόδευε, καθώς έπαιζε τσέλο στα στενά δρομάκια της πόλης, θα ήθελα να τα συναντώ πιο συχνά στην πόλη μας, τόσο συχνά που να τα νιώθω οικεία, σκέφτηκα σαν την αποχαιρέτησα.

 

Μαρία-Ιζαμπέλλα Αχιλλέως

Ευχαριστούμε τον Αντρέα Ιερείδη για τη φωτογράφιση.

Η συνέντευξη θα κυκλοφορήσει στην έντυπη ΛΕΜΕΣΟΣ, την Παρασκευή, 7 Ιουνίου.

 

 

Who is Who:

Η Ευγενία Καραπατάκη άρχισε μαθήματα βιολοντσέλου σε ηλικία 12 χρονών στο Δημοτικό Ωδείο Λ/σου με καθηγητή τον κύριο Χρίστο Μάρκου. 

Είναι κάτοχος του “ L.T.C.L Performers Diploma” του Trinity College of music. 

Σπούδασε στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών και ταυτόχρονα παρακολούθησε τα παιδαγωγικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Παρακολούθησε επίσης σειρά μουσικοπαιδαγωγικών μαθημάτων του Ιονίου Πανεπιστημίου.

Έλαβε μέρος σε master classes στην Φιλανδία και στο Cambridge με καθηγητές τους  J. Peltonen και C. Bonsanquet.

Διετέλεσε μέλος της Κρατικής Ορχήστρας Κύπρου από το 1988-2004.

Είναι  ιδρυτικό  και ενεργό μέλος του κουαρτέτου Δήμου Λ/σού από το 1999  μέχρι και σήμερα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Καμεράτας Λ/σου ( ορχήστρα εγχόρδων ), η οποία δραστηριοποιήθηκε το 2008.

Είναι μέλος του μουσικού σχήματος “ Duet Barocco ” ( φλάουτο – τσέλο )

Συνεργάστηκε σαν βιολοντσελίστας με γνωστούς ξένους και Κύπριους καλλιτέχνες σε διάφορα μουσικά σχήματα τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό.

Τον Οκτώβριο του 2018 σε συνεργασία με τον καταξιωμένο Kύπριο συνθέτη Μιχάλη Χριστοδουλίδη, Γιώργο Νταλάρα, Κύρο Παρτσαλίδη, Κώστα Χ “Χριστοδούλου και τη Διάσταση ανέβασαν την “9η Ιουλίου” στο θέατρο Ηρώδειο στην Αθήνα.

Στις 11 Ιουλίου 2018 έλαβε μέρος σε συναυλία στο Βουκουρέστι στα πλαίσια του φεστιβάλ “Violoncellissimo 100” Ateneul Roman, μετά από πρόσκληση του διακεκριμένου Καθηγητή Marin Cazacu.

Δίδαξε τσέλο στο Μουσικό Λύκειο Λεμεσού ( 2006-13 ).

Εργάζεται σαν δασκάλα μουσικής στη Δημοτική Εκπαίδευση.

 

Published in #hashtag

Συνέντευξη στη Μαρία-Ιζαμπέλλα

 

Καυστικός, αυθεντικός, με δυνατές απόψεις και επιχειρήματα. Μην σας παραπλανάει η δυναμικότητα που βγάζει επί σκηνής. Είναι ταυτόχρονα ταπεινός κι ας αναγνωρίζει το μουσικό του ταλέντο. Στη συνέντευξη όποτε ένιωθε ότι μια ερώτησή μου θα τον ανάγκαζε να περιαυτολογήσει, προτιμούσε να την προσπεράσει. «Ξέρουν ποιος είμαι, Ιζαμπέλλα… δεν θα τους πω εγώ ποιος είμαι» μου έλεγε. Και όντως, ξέρουμε. Ο Σάββας είναι από τους πιο δυνατούς ερμηνευτές στο νησί και έχει μια μακρά πορεία. Έχει το δικό του πιστό κοινό που τον ακολουθεί όπου εμφανίζεται. Είναι ο ορισμός της λέξης καλλιτέχνης. Ζει και αναπνέει για τη μουσική.

Στην κουβέντα μας στο στούντιό του, που είναι ουσιαστικά στο υπόγειο του σπιτιού του, μου μιλάει για κάθε θέμα με ωμή ειλικρίνεια και αφιλτράριστα. Δεν προσέχει τις λέξεις του και αυτό έχει μια αφοπλιστική αγνότητα. Ενώ μιλάμε για θέματα σοβαρά, το γυρνάει στην πλάκα, μας κάνει και γελάμε και μετά με μια απίστευτη άνεση, επιστρέφει και ολοκληρώνει το ίδιο σοβαρά την προηγούμενη μας συζήτηση. Οι κιθάρες του και ο μουσικός του εξοπλισμός γύρω μας σαν μιλάμε συνθέτουν ένα ιδιαίτερο σκηνικό.

 

Τι είναι ο ρατσισμός;

Ο ρατσισμός είναι μειωμένη συναισθηματική νοημοσύνη. Όλα ξεκινούν από τον φόβο. Το διαφορετικό πάντα τρομάζει.

 

Πολιτικά που στέκεσαι;

Είμαι πολιτικοποιημένος και όχι κομματικοποιημένος. Τα κόμματα που ήταν χρόνια στην εξουσία είναι υπεύθυνα για αυτή τη σαπίλα που βγαίνει τώρα στην επιφάνεια.

 

Ποια είναι η άποψή σου για τη σημερινή νεολαία;

Αν έχουν την εντύπωση ότι οι νέοι είναι μόνο το Power of Love πλανώνται. Τις προάλλες, όπως επέστρεφα από Θεσσαλονίκη, στην πτήση ήταν κάποια παιδιά γυμνασίου που επέστρεφαν από το πρόγραμμα Erasmus. Συνομιλώντας μαζί με έναν εξαίρετο νέο, εντυπωσιάστηκα από την ευφράδεια λόγου που αν και μιλούσαμε σαν φίλοι μου έδειχνε σεβασμό. Είχε τόσα ερωτήματα και είχε και άποψη. Οι νέοι δεν είναι αυτό που δείχνει το Power of Love και μας πουλάνε τα ΜΜΕ στο βωμό της τηλεθέασης.

 

Μιας και ανέφερες το Power of Love, ποια η γνώμη σου για τα μουσικά reality;

Στα reality δεν προβάλλονται οι παίκτες, μα οι κριτές. Συναυλίες κάνουν οι κριτές καλλιτέχνες, όχι τυχαία, με το που τελειώσει το παιχνίδι. Δεν είδα συμμετέχοντες να προωθηθούν από το παιχνίδι μετά τη λήξη του. Άρα ναι, είναι λάθος γιατί δεν γίνεται σωστά. Είναι τηλεόραση και όχι ανάδειξη μουσικών ταλέντων.

 

 

Ποια η γνώμη σου για τους εμπορικούς καλλιτέχνες;

Πίσω από τους εμπορικούς καλλιτέχνες υπάρχει ολόκληρο team και χρηματοδότηση. Υπάρχει το λεγόμενο γκέτο ραδιοφωνικών παραγωγών το οποίο προωθεί συγκεκριμένους τραγουδιστές και τραγούδια...

 

Ποια η άποψή σου για την παιδεία, ιδιαίτερα μετά τα πρόσφατα γεγονότα που βγήκαν στη δημοσιότητα;

Όλοι υπήρξαμε έφηβοι και ξέρουμε πώς συμπεριφερόμασταν τότε. Υπάρχει ανοχή στην παιδεία και δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Δεν θα πάμε πίσω στον χρόνο, αλλά πρέπει να ξαναδούμε ότι κάποια πράγματα στο παρελθόν, όντως δούλευαν. Είναι δύσκολο να τιθασεύσεις, να ελέγξεις την εφηβεία. Χρειάζονται τη βοήθειά μας για αυτοέλεγχο. Χρειάζεται να βάζουμε όρια. Να βοηθήσουμε τους καθηγητές να βάζουν όρια. Από την άλλη πρέπει και οι εκπαιδευτικοί να περνάνε από ψυχολογικά τεστ γιατί ορισμένοι δεν θα έπρεπε να ήταν εκεί που είναι.

 

Ποιος φταίει για το διεφθαρμένο σύστημα και την παρακμή του;

Η πολιτεία μας αφορά όλους. Όταν λοιπόν πας να αποκομίσεις από την πολιτεία ατομικό όφελος είσαι χαμένος και ας μην το αντιλαμβάνεσαι. Έχουμε όλοι ευθύνη για αυτή μας την κατάντια. Όλοι κάναμε κάτι ή δεν κάναμε… και εγώ και εσύ με την ανοχή μας. Δεν βγήκαμε να διαδηλώσουμε στους δρόμους. Σαν σύνολο τι θα μπορούσαμε να κάνουμε; Ο καθένας από το δικό του λειτούργημα να επισημαίνει τα κακώς έχοντα, να προσπαθεί να τα διορθώσει, να τα καλυτερεύσει.

 

 

Τι ρόλο έπαιξαν τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης στο μοίρασμα της μουσικής;

Ένα από τα πλεονεκτήματα των Μέσων αυτών είναι ότι ο κάθε καλλιτέχνης μπορεί να προβάλλει τη δουλειά του ελεύθερα.

 

Τι είναι τέχνη;

Η τέχνη είναι σαν τη ζωή. Δεν οριοθετεί. Η τέχνη είναι εικόνες ζωής. Κορνιζάρει εικόνες ζωής, όπως είπε και ο Αποστολάκης. Είναι άνευ ορίων.

 

Δέχεσαι τις κατηγοριοποιήσεις στη μουσική;

Είμαι εναντίον της κατηγοριοποίησης στη μουσική. Δεν μπορούν να μπουν ταμπέλες. Υπάρχει γενεσιουργό κίνητρο. Εξαρτάται από το κίνητρο, λοιπόν. Όταν ο λόγος που το γράφεις είναι το συναίσθημα ή όπως σου βγήκε αυθεντικά εκείνη τη στιγμή και δεν το κάνεις σκόπιμα με σκοπό το κέρδος, τότε δεν έχει λάθος στην τέχνη. Είναι μία προσωπική άποψη. Η τέχνη αφορά τον άνθρωπο και το σύνολο. Όταν δεν συμβαίνει αυτό και μπαίνουν πιο σκοτεινά κίνητρα εκεί διαφωνώ.

 

 

Ένας χώρος στη Λεμεσό που υπήρχε από τότε που ήσουν παιδί και αγαπάς…

Ο Κήπος της Λεμεσού που τον αγαπώ ιδιαίτερα και παίρνω και εγώ τα παιδιά μου. Αν και πια έχουν φύγει το αλογάκι που υπήρχε όταν ήμουν εγώ μικρός και κάθονταν αρκετά παιδιά επάνω. Είχα θυμάμαι μάλιστα «ψυχαναγκασμό» να κάθομαι πάντα μπροστά να κρατώ τα ηνία. Θυμάμαι ακόμη και το «κατρατζύλι». Πραγματικά ελπίζω να μην γίνει ο Κήπος ακόμη ένα κτήριο.

 

Τι σε θυμώνει στη Λεμεσό;

Σε ποιο νησί της Ελλάδας δεν μπορείς να δεις τη θάλασσα;

Χάσαμε την πρόσβαση στην παραλία. Υπήρχε διαφθορά από το 1974 με την άτακτη ανάπτυξη και αυτό φαίνεται να μεγαλώνει ακόμη περισσότερο τελευταία, με το πρόσχημα ότι ανοίγονται δουλειές. Ασφυκτιά η πόλη για τα οικονομικά κίνητρα και οφέλη τα οποία δεν είναι για όλους. Ο Λεμεσιανός δεν μπορεί να ενοικιάσει. Όπως πάμε, θα υπάρξει μεγάλο πρόβλημα υπογεννητικότητας.

 

 

Οι συζητήσεις δεν τελείωναν εκείνο το μεσημέρι. Κάναμε φυσικά και στα ενδιάμεσα ευχάριστα διαλείμματα που μας τραγουδούσε παίζοντας κιθάρα. Συνεχίσαμε τη φωτογράφιση στο γκαράζ, όπου βρίσκεται μια άλλη μεγάλη του αγάπη… η μηχανή του. Ύστερα τον ακολουθήσαμε στη βόλτα του στη γειτονιά. Λίγο μετά, τον αποχαιρέτησα. Αυτή την τελευταία του εικόνα κράτησα. Είτε τραγουδάει στη σκηνή είτε είναι καβάλα στη μηχανή του, ο Σάββας σου μεταδίδει αυτή την απεριόριστη ελευθερία σκέψης του, την ανάγκη του για μη υποταγή στο σύστημα και στα πρέπει του. Αντίθετα λοιπόν, στον τίτλο της θρυλικής ταινίας «Επαναστάτης χωρίς αιτία», ο Σάββας είναι ένας ώριμος επαναστάτης με αιτία.

 

Μαρία-Ιζαμπέλλα Αχιλλέως

 

 

 

-Ευχαριστούμε τον Αντρέα Ιερείδη για τη φωτογράφιση.

-Η συνέντευξη θα κυκλοφορήσει στην έντυπη ΛΕΜΕΣΟ, την Παρασκευή, 31/5/19.

 

 

Who is Who

Ο Σάββας γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1976 στη Λεμεσό. Παίζει κιθάρα και τραγουδά από 13 χρονών. Ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη μουσική μετά το πέρας των στρατιωτικών του υποχρεώσεων κάνοντας εμφανίσεις σε διάφορες μουσικές σκηνές στην Κύπρο.

Το 1994 μαζί με το Χρήστο Βασιλειάδη δημιουργούν το ροκ συγκρότημα "Ισοβίτες" και κυκλοφορούν δυο δουλειές με τη δισκογραφική εταιρία "All Records" σε συνθέσεις του Σάββα και του Χρήστου. Το CD single "Ουτοπικές Μορφές" (1996) και το album "Ξεχασμένα Παραμύθια" (2000) κάνουν τους "Ισοβίτες" το πρώτο ελληνόφωνο ροκ συγκρότημα στην Κύπρο που έκανε δισκογραφία. Ταυτόχρονα γίνονται συναυλίες σε όλη την Κύπρο όπως και εμφανίσεις σε διάφορες μουσικές σκηνές. Οι "Ισοβίτες" τερματίζουν τις καλλιτεχνικές τους δραστηριότητες ως συγκρότημα το 2002.

Ο Σάββας Σάββα συνεχίζει ως Σάββας Ισοβίτης πια την αυτόνομη πορεία του στην εναλλακτική μουσική σκηνή με εμφανίσεις σε όλη την Κύπρο, ερμηνεύοντας ελληνική και ξένη μουσική, και έχοντας συχνά μαζί του καλούς φίλους και καλούς μουσικούς από το συγκρότημα και όχι μόνο. Το "Ψυχόσταγμα" (2005) αποτελεί την πρώτη αυτόνομη δουλειά του Σάββα. Ο δίσκος περιλαμβάνει 16 κομμάτια σε μουσική και στίχους του

Το 2010 κυκλοφορεί το νέο του δίσκο με τίτλο «Η θλίψη κάνει διακοπές», ο οποίος περιέχει 14 κομμάτια (τα περισσότερα, σε στίχους και μουσική του ιδίου). Αξιοσημείωτη η φιλική συμμετοχή του Αλέξανδρου Χατζή, ο οποίος ερμηνεύει το τραγούδι «Δυο λέξεις» σε στίχους Έλενας Σιούφτα και του Χρήστου Βασιλειάδη που συμμετέχει στο τραγούδι «Τα τρένα». Σε στίχους του Γιάννη Τρυφωνος.

Στο παρόν στάδιο κάνει τακτικές εμφανίσεις σε ροκ μπαράκια της Κύπρου καθώς επίσης και κάποιες έκτακτες εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές της Κύπρου και εξωτερικό.

Το 2017 με ερμηνεύει το τραγούδι «Δραπετεύω» μαζί με τον Βασίλη Καρρά σε στίχους του Βασίλη Καρρά και μουσική του Σάββα Ισοβίτη όπου κυκλοφόρησε στον δίσκο του Βασίλη «αλήτη με λένε»

Τον 2018 ερμηνεύει μαζί με τον Στέλιο Στυλιανού το τραγούδι «αστροφεγγιά» σε στίχους του Βασίλη Καρρά και μουσική Σάββα Ισοβίτη που κυκλοφόρησε από την Minos EMI -Universal

Στο παρόν στάδιο δημιούργησε το στούντιο SavvaTone όπου μερικές φορές ενορχηστρώνει τραγούδια σε μουσική και στίχους του ίδιου ή και σε συνεργασία με άλλους στιχουργούς ή συνθέτες.

Published in #hashtag

Με τη Μαρία-Ιζαμπέλλα

 

Σάββατο πρωί, με υποδέχεται με χαμόγελο στις σκάλες της εισόδου του σπιτιού του. Χρησιμοποιώντας το πι του επιδέξια κυκλοφορεί μέσα στο σαλόνι. Καθόμαστε στον κήπο που είναι το αγαπημένο του μέρος στο σπίτι. Συζητάμε ασταμάτητα. Από το ένα θέμα πεταγόμαστε στο άλλο... πολιτική, εκπαίδευση, σύστημα υγείας, μα ό,τι και αν πούμε κάθε φορά καταλήγουμε στη μεγάλη του αγάπη... το βιβλίο. Συνειδητοποιώ πως έχω πάρει τόσες σημειώσεις που αντί για συνέντευξη θα μπορούσα να γράψω βιβλίο.

Ο Κυριάκος Κυριάκου είναι αρκετά γνωστός στην πόλη μας. Το βιβλιοπωλείο Κυριάκου στα δικαστήρια, το άνοιξε το 1978 με τη γυναίκα του. Εδώ και σχεδόν μισό αιώνα είναι συνυφασμένο με το καλό βιβλίο. Με θυμάμαι παιδί να πηγαίνω εκεί με τη μητέρα μου και να μαγεύομαι. Από τότε πίστευα πως το βιβλιοπωλείο είναι ένα σπίτι που κατοικείται από βιβλία και την ψυχή του ιδιοκτήτη του.

 

 

 

Τι σημαίνει για σένα βιβλίο;

Το βιβλίο είναι η ζωή μου. Ουσιαστικά γεννήθηκα μέσα σε έναν χώρο που στα ράφια του είχε βιβλία, το 1947, όταν ο πατέρας μου έκανε το πρώτο το κατάστημα με βιβλία, εφημερίδες, χαρτικά και μικροδωράκια.

 

Πες μου ένα αντικείμενο που σου λείπει;

Μια φωτογραφία που έμεινε στο σπίτι στην Αμμόχωστο που είμαι μωρό μέσα στα φασκιά, με κρατά η μάνα μου και πίσω φαίνονται τα ράφια με τα βιβλία.

 

Μια ανάμνηση από το σπίτι στην οδό Θερμοπύλων στην Αμμόχωστο:

Από τότε που έφυγα στα όνειρά μου σαν σπίτι μου παρουσιάζεται εκείνο το σπίτι ακριβώς όπως ήταν. Ένα σπίτι με ένα μεγάλο ηλιακό δίχωρο, όπου ζούσαμε μέσα τρεις οικογένειες μα κι η γιαγιά μου η μακαρίτισσα.

 

Τι βιβλία διάβαζες μικρός;

Διάβαζα κόμικς. Δεν υπήρχε κάποιο κλασικό εικονογραφημένο που να μην το είχα διαβάσει. Μάλιστα από εκεί ξεκίνησε η καριέρα μου ως βιβλιοπώλης, αφού άμα τα εδιάβαζα τα πουλούσα στους συμμαθητές μου. (γελάει)

 

Είσαι στο Συμβούλιο Βιβλιοπωλών Κύπρου. Μίλησέ μας γι´ αυτόν τον ρόλο σου.

Υπήρξα και Πρόεδρος, μα τις πλείστες χρονιές είμαι Αντιπρόεδρος. Τον τελευταίο χρόνο έχει αδρανήσει αρκετά ο Σύνδεσμός, και το λέω με μεγάλο προβληματισμό, για διάφορους λόγους. Μια από τις επιδιώξεις μου ήταν η αλλαγή του καταστατικού, ώστε ένα κατάστημα να ονομάζεται βιβλιοπωλείο, μόνο εάν τουλάχιστον το 40% του χώρου του είναι αφιερωμένο στα βιβλία.

 

Βιβλιοπωλεία vs χαρτοπωλεία;

Δεν διαφωνώ με τη συνύπαρξη. Όσο με γοητεύει ένα βιβλιοπωλείο αμιγές, είτε μικρό είτε μεγάλο, τόσο και ένα που έχει αποκλειστικά βιβλία. Το κάθε βιβλιοπωλείο έχει τη σφραγίδα του ατόμου που το διαχειρίζεται. Δεν με ενοχλεί ο τίτλος βιβλιοπωλείο-χαρτοπωλείο γιατί ενώ κάποιος μπαίνει για χαρτικά, μπορεί να τον προσελκύσουν τα βιβλία και να γίνει αναγνώστης. Κάποιοι όμως εμπορευόμενοι και όχι βιβλιοπώλες, κάνουν κατάχρηση του όρου βιβλιοπωλείο, ώστε να πουλούν σχολικά. Αυτά είναι χαρτοπωλεία στην ουσία. Στην Κύπρο δεν χρησιμοποιείται ο όρος χαρτοπωλείο αυτούσιος.

 

 

 

Οι μεγάλες αλυσίδες βιβλιοπωλείων…;

Είναι σουπερμάρκετ βιβλίων. Μπαίνεις μέσα και βλέπεις απέραντα ράφια με βιβλία, μα ψυχή δεν έχουν. Αυτού του είδους η βιβλιοπωλική εξάσκηση δεν με ενδιαφέρει. Εγώ θέλω να έχω πρόσωπα που να είναι συνδεδεμένα με τον χώρο, με τα βιβλία και με τους πελάτες προπάντων. Αυτό είναι το μυστικό του καλού βιβλιοπώλη. Να έχεις επαφή με τους πελάτες και να αισθάνεσαι την ανάγκη του καθενός ως αναγνώστη.

Από την άλλη, το βιβλιοπωλείο δεν είναι ένας αυτόνομος χώρος πολιτισμού, με την έννοια ότι τυγχάνει χορηγίας γιατί θεωρείται ότι ποιεί πολιτισμό. Όλοι οι άλλοι τομείς πολιτισμού δέχονται -ή θα έπρεπε να δέχονται- κρατική χορηγία. Ο βιβλιοπώλης όμως, είναι εμπορική επιχείρηση και για να παραμείνει επιχείρηση χρειάζεται να βγει κέρδος. Το κέρδος στα βιβλία αναλογικά με άλλα προϊόντα είναι χαμηλού ποσοστού. Γι’ αυτό και δεν καταδικάζω το να έχεις και χαρτοπωλικά είδη για να συντηρηθείς, φτάνει να έχει την έννοια σου το βιβλίο

 

«Μπήκα μέσα στο βιβλιοπωλείο και ανέπνευσα εκείνο το άρωμα χαρτιού και μαγείας που, περιέργως, κανένας ποτέ δεν σκέφτηκε να εμφιαλώσει.» Zafón.

Όντως, οι βιβλιοπώλες είμαστε συνηθισμένοι στη μυρωδιά του βιβλίου μες στο χώρο μας, όπως ακριβώς τα αρώματα περιχέουν τον αρωματοπώλη στο περιβάλλον του. Η μυρωδιά του βιβλίου είναι ένα στοιχείο αυθύπαρκτο για μας.

 

Είσαι σύμμαχος ή πολέμιος των διαδικτυακών βιβλίων;

Δεν έχω αντίρρηση στα διαδικτυακά βιβλία. Απεναντίας πιστεύω ότι το διαδίκτυο έχει βοηθήσει να υπάρχουν περισσότεροι αναγνώστες. Έτσι κι αλλιώς, στο διαδίκτυο διαβάζεις και δεν βλέπεις μόνο εικόνες. Γι’ αυτό και τους απορροφούν τόσο οι σμαρτ συσκευές. Η διαφορά είναι ότι διαβάζεις κάθετα, ενώ στο βιβλίο διαβάζεις οριζόντια και έχει το μάτι περισσότερο χώρο. Ο άνθρωπος αφομοιώνει ό,τι καινούργιο εκτός και αν το απορρίψει από την αρχή. Δεν μπορείς να βλέπεις τα πράγματα στατικά.

 

Το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού προωθεί την ανάγνωση;

Δεν είναι και Πολιτισμού. Δεν είμαι εκμηδενιστής… γίνονται προσπάθειες, αλλά όσα γίνονται είναι μηδαμινά, χωρίς στόχευση και προγραμματισμό. Δεν υπάρχει κρατική πολιτική για την προώθηση του βιβλίου. Δεν τους κατηγορώ γιατί είναι υποστελεχωμένοι. Μα πρέπει να αρχίσει να δραστηριοποιείται μια αντίδραση-κι ας ακούγεται αυτό αντίφαση- από μέρους των εμπλεκομένων φορέων.

 

Πολιτισμός και πολιτική;

Όταν έρχονται προεκλογικά να μας πουν τα «θα θα θα» εγώ τους γυρίζω την πλάτη γιατί τα «θα θα θα» δεν υλοποιούνται ποτέ. Και όταν μιλάνε για θέματα πολιτισμού το κάνουν απλά για να φέρουν το θέμα μπροστά ώστε να προσελκύσει ενδιαφέρον.

 

Ποια η άποψή σου για το σύστημα Δημόσιας Υγείας;

Είχα παραμείνει σε κώμα για έξι εβδομάδες και θέλω να ευχαριστήσω τα Επείγοντα του Νοσοκομείου Λεμεσού που με επανέφεραν και με φρόντιζαν συστηματικά. Οι ιδιωτικές κλινικές είναι πανάκριβες, οπότε το ΓΕΣΥ πρέπει να εφαρμοστεί.

 

Λόγω του προβλήματος υγείας σου οι κινήσεις σου έχουν περιοριστεί. Πώς το διαχειρίζεσαι αυτό στην καθημερινότητά σου; Και πόσο προσβάσιμη είναι η πόλη μας;

Ήμουν και παραμένω ακόμη και τώρα που περιορίζομαι κινησιακά, ένας άνθρωπος δραστήριος νοητικά. Σιγά σιγά άρχισα να αποκτώ και πάλι κάπως την αυτονομία μου. Σαν πόλη έχουμε όμως πρόβλημα πρόσβασης, ναι.

 

 

Τρία συστατικά επιτυχίας;

Εγώ θέτω στόχους και επιμένω. Τα τρία συστατικά για να πετύχεις είναι να βάζεις τον στόχο σου, να μεθοδεύεις για την ολοκλήρωσή του και να αγαπάς αυτό που κάνεις. Να το κάνεις με μεράκι.

 

 

 

Τον αποχαιρετώ αφήνοντάς στον κήπο του αγκαλιά με τα εγγόνια και τα βιβλία του, σκεπτόμενη ότι και ο ίδιος ο Κυριακός είναι ένα ανοικτό βιβλίο. Και μάλιστα ένα βιβλίο θησαυρός γεμάτο ιστορίες και γνώσεις. Έτοιμος να ανοίξει διάπλατα τις σελίδες του και να τις μοιραστεί απλόχερα με όποιον θέλει να τις διαβάσει.

 

 

Who is Who:

Να σας πω μια μικρή ιστορία;

Στην Αμμόχωστο, το 1947, δηλαδή πριν 70 χρόνια,  ο πατέρας μου, Παύλος Κυριάκου ανοίγει ένα μικρό κατάστημα όπου πουλούσε εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, χαρτικά, ευχετήριες κάρτες, αλλά και άλλα μικρό-είδη. Την ίδια χρονιά γεννιέται ο Κυριάκος, δηλαδή εγώ, ο πρωτότοκος γιος του, που έμελλε να είμαι ο συνεχιστής του εγχειρήματος του Παύλου Κυριάκου, μετά την εισβολή, με το άνοιγμα του δικού μου βιβλιοπωλείου στη Λεμεσό το 1978, στην περιοχή των Δικαστηρίων,  με την ονομασία Κ.Π.ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΒΙΒΛΙΑ ΧΑΡΤΙΚΑ ΛΤΔ, και με τα αδέλφια μου Αντρέα και Γιώργο να ακολουθούν αργότερα με τα δικά τους βιβλιοπωλεία σε άλλα σημεία στη Λεμεσό.

Τα «Βιβλιοπωλεία Κυριάκου», όπως ο κόσμος τα ξέρει σήμερα, συνιστούν διαφορετικές εταιρείες. Το συνδετικό τους στοιχείο είναι η κοινή αφετηρία των ιδιοκτητών τους ότι δηλαδή  ακολούθησαν την μεγάλη επιθυμία του ιδρυτή του «Βιβλιοπωλείου Κυριάκου» να συνεχίσουν το επάγγελμα του που ξεκίνησε το 1947 με το μικρό του μαγαζάκι στην Αμμόχωστο.

Από μικρή ηλικία θυμάμαι ότι είχα την επιθυμία να βρίσκομαι εκεί. Μου άρεσε το περιβάλλον, να βρίσκω κόμικς και άλλα παρόμοια όπως τα Κλασσικά Εικονογραφημένα και να τα διαβάζω. Μου άρεσε πολύ όταν είχαμε νέες παραλαβές, και άνοιγα τα πακέτα με μεγάλη περιέργεια για να τα δω τα νέα βιβλία και τα άλλα εμπορεύματα. Έβλεπα κάθε μέρα νέα πρόσωπα να μπαίνουν στο μαγαζί και μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Έτσι έμαθα να δουλεύω σε αυτό. Είχα την τύχη να κάνω εκείνο που μου άρεσε και να μαθαίνω τη δουλειά βοηθώντας τον πατέρα μου. Καθημερινά μόλις τέλειωνε η μέρα στο σχολείο έτρεχα εκεί και έπιανα δουλειά. Όταν ήρθε η ώρα να σπουδάσω, πήγα στην Αγγλία. Η επιθυμία μου να έρθω να εργαστώ στο βιβλιοπωλείο ήταν μεγάλη έτσι δεν ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στη διοίκηση επιχειρήσεων.

Πριν τελειώσει ο τρίτος χρόνος σπουδών μου επέστρεψα και ανέλαβα την επιχείρηση του πατέρα μου που μέχρι τότε, το 1971,  είχε ήδη μεγαλώσει αρκετά, και ήταν το μεγαλύτερο βιβλιοπωλείο της πόλης. Αυτό όμως διήρκεσε μόνο  τρία χρόνια γιατί το 1974, με την τουρκική εισβολή τα χάσαμε όλα. Από το 1975 έως το 1978 πήγα μαζί με την σύζυγο μου στην Αθήνα και δουλέψαμε σε ένα από τα καλύτερα βιβλιοπωλεία της Ελλάδας, τον Ελευθερουδάκη, όπου προσθέσαμε αρκετά στις γνώσεις μας, και τον Μάρτιο του 1978 επιστέψαμε στην Κύπρο, εδώ στην Λεμεσό, για να ξαναρχίσουμε από την αρχή.

Προσωπικά, έχω διανύσει όλη αυτή την πορεία με το να είμαι πάντα παρών στην εξέλιξη και την άνοδο αυτής μας της επαγγελματικής ενασχόλησης, και σήμερα να μπορώ να αισθάνομαι ικανοποιημένος ότι έχω πετύχει να μεταδώσω και εγώ στα δικά μου παιδιά την αγάπη για το επάγγελμα του βιβλιοπώλη έτσι που να είμαστε τώρα στην τρίτη γενιά βιβλιοπωλών, και που ίσως με τα εγγόνια μου να υπάρξει και η συνέχεια. 

 

Μαρία-Ιζαμπέλλα Αχιλλέως

Published in #hashtag

Με τη Μαρία-Ιζαμπέλλα

 

Είναι νέα, γεμάτη ενέργεια. Αναμφισβήτητα όμορφη, χωρίς να το προσπαθεί. Την έψαξα στο facebook, αφού είδα έργα της στο κέντρο της πόλης και την προσέγγισα. Η Ιφιγένεια μοιάζει με τις δημιουργίες της. Πρωτότυπη, έξυπνη, εναλλακτική, θελκτική. Έχει γενικώς κάτι να πει.

Η Λεμεσός έχει μπει πολύ δυναμικά στο κομμάτι του street art και ξεφυτρώνουν εικαστικές προτάσεις στα στενά της, μέρα με τη μέρα. Στο Street Life Festival, που μετατρέπει κάθε χρόνο την πόλη μας σε ένα ζωντανό εργαστήρι τέχνης, συμμετέχει και η Ιφιγένεια με αξιοπρόσεκτα πρότζεκτς. Η αλληλεπίδραση στην τέχνη είναι ένα κομμάτι που δελεάζει τη νέα μας καλλιτέχνη, όποτε δηλώνει παρούσα σε τέτοιες εκδηλώσεις.

Συζητάμε καθώς περπατάμε μέσα στην πόλη, ψάχνοντας δημιουργίες της. Την παρατηρώ σαν μου μιλάει. Εντοπίζω στα μαλλιά της ίχνη βαφής που ξέμεινε από το πρωινό μάθημα στο σχολείο. Μ’ αρέσει που αν και τελειομανής στην τέχνη της, δεν δείχνει τελειομανής στην εμφάνισή της. Όταν μου μιλάει, κουνάει τελετουργικά τα χέρια της για να συμπληρώσουν -μη λεκτικά- όσα θέλει να μου πει.

 

 

 

Τι σημαίνει για σένα το street art; Είναι μορφή επαναστατικής τέχνης;

Street Art για μένα είναι η δυναμική τέχνη που προσφέρεται ελεύθερα στον θεατή, καθώς ο καλλιτέχνης αναζητά να μεταδώσει το προσωπικό του στοιχείο στον κόσμο, γνωρίζοντας την μεγάλη εμβέλεια του χώρου. ‘Ολες οι τέχνες θα μπορούσαν να είναι επαναστατικές ανάλογα με τον καλλιτέχνη, άρα εναπόκειται στον καθένα το πώς θα το αντιληφθεί.

 

Το αγαπημένο σου σημείο στην πόλη:

Δεν μπορώ να παραμείνω σε ένα σημείο της πόλης. Πολλά και διάφορα!

 

Σε ελκύει η διαδραστικότητα στην τέχνη; Γιατί;

Νομίζω η λέξη «ελκύει» είναι πολύ απλή λέξη για αυτό που νιώθω μέσα από τη διάδραση. Είναι σημαντικό για μένα να υπάρχει διαδραστικότητα με κάποιο τρόπο, εφόσον ενισχύει την μεταδοτικότητα μιας ιδέας. Εδώ είναι που συνδέεται το εκπαιδευτικό μου κομμάτι με το καλλιτεχνικό.

 

Αν θα μπορούσες να αλλάξεις κάτι στην κουλτούρα του Λεμεσιανού, ποιο θα ήταν αυτό;

Δεν θα έλεγα του Λεμεσιανού αλλά του Κύπριου προσκολλημένου σε μικρότητες. Θα προσπαθούσα να του ανοίξω το πνεύμα και να σταματήσω την τάση να εντάσσεται στο σύνολο, χωρίς καμία προσωπική άποψη.

 

Με ποια υλικά δουλεύεις και γιατί;

Έχω δουλέψει και δουλεύω με πολλά υλικά κατά καιρούς γιατί που αρέσει να πειραματίζομαι συνεχώς. Στην προσωπική μου δουλεία όμως υφαίνω κορδόνια και κλωστές σε σύρμα το οποίο τοποθετώ στον τοίχο. Είναι κάτι το οποίο προέρχεται από μια έκθεσή μου, Kinetic Pathways, 2016, όπου αποτέλεσε έναυσμα για την μετέπειτα καλλιτεχνική μου πορεία Εκεί, λοιπόν, ασχολήθηκα με την συνεχόμενη γραμμή που έγινε το μοτίβο μου.

 

Χρησιμοποιείς ακόμη και το κέντημα στα έργα σου. Θεωρείς την αντίφαση κεντήματος, που είναι μια παραδοσιακή τέχνη και την ένταξη του σε street art ως επαναστατική πράξη;

Η τέχνη εξελίσσεται όπως και οι ιδέες. Ό,τι καινούριο λοιπόν δεν σημαίνει και επαναστατικό.

 

Είσαι τελειομανής; Και αν ναι, πώς σε επηρεάζει θετικά ή/και αρνητικά;

Είμαι αρκετά τελειομανής και είναι κάτι που θέλω να περιορίσω γιατί κάποιες φορές είναι αρνητικό θα έλεγα.

 

 

Ως δασκάλα τέχνης ποιες είναι οι θεωρίες σου για τη διδακτική της τέχνης;

Στην τέχνη πρέπει πρώτα να χρησιμοποιείται το συναίσθημα για να μπορείς να μεταδώσεις οποιαδήποτε θεωρία περιμένεις να αντιληφθεί και να κατανοήσει ο μαθητής. Κάθε μαθητής είναι ξεχωριστός και αναζητά διαφορετικά πράγματα.

 

Θεωρείς ότι υποτιμάται η τέχνη ως μάθημα;

Ίσως ναι, αλλά όχι από όλους.

 

Διδάσκεις τέχνη και σε έφηβους μαθητές. Είναι η τέχνη θεραπευτική και μπορεί να γίνει καταφύγιο;

Είναι απίστευτα θεραπευτική. Νομίζω αυτό θέλει την δική του ξεχωριστή ανάλυση. Μπορώ να πω απλά ότι είναι ένας ξεχωριστός κόσμος που μπορεί να χωρέσει όλους όσους θέλουν να μπουν, αλλά και να απελευθερώσει την σκέψη τους.

 

Δέχεσαι την κατηγοριοποίηση σε ποιοτική και μη τέχνη (σε καλές άρα και μη καλές τέχνες);

Όχι, σε ποιοτική και μη αλλά σε επιτυχή ή ανεπιτυχή, στο να μεταδώσει μια συγκεκριμένη ιδέα.

 

 

Η Λεμεσός δίνει ευκαιρία σε νέους καλλιτέχνες;

Ναι πιστεύω υπάρχουν ευκαιρίες για τα δεδομένα μας, όμως πρέπει να τις κυνηγήσεις. Και όταν δεν έχεις ευκαιρία, τότε την φτιάχνεις.

 

Έζησες και στην Αγγλία. Τι ήταν ανυπόφορο και τι θεραπευτικό εκεί στην καθημερινότητά σου;

Ίσως, ανυπόφορο ήταν το κλίμα, εννοώντας τον βροχερό καιρό της Αγγλίας που ήταν αρχικά για μένα μεγάλη αλλαγή αλλά αυτό ήταν προσωρινό συναίσθημα. Το πιο θεραπευτικό ήταν να παρατηρώ τον κόσμο, τη φύση, να ενθουσιάζομαι με τις καινούριες παραστάσεις και την καινούρια κουλτούρα που γνώριζα συνεχώς.

 

Απάντησε στην ίδια ερώτηση για τη Λεμεσό.

Η νοοτροπία είναι ανυπόφορη δυστυχώς, όπως και να ακούγεται αυτό. Στη Λεμεσό ακόμα ψάχνω το τι είναι για μένα θεραπευτικό και θα συνεχίσω να το ψάχνω. Σίγουρα και πάλι η φύση παίζει σημαντικό ρόλο αλλά και ότι μου δίνει ενέργεια στην ζωή μου είναι θεραπευτικό.

 

Τι άφησες πίσω ώστε να καταφέρεις να επενδύσεις στην τέχνη σου;

Τίποτα δεν άφησα. Ο καθένας φτιάχνει τον δικό του χρόνο για αυτό που θέλει να κάνει.

 

Κάποια παραδείγματα εκδηλώσεων που μπορούμε να σε δούμε ή σε είδαμε να εργάζεσαι live;

Στις 20 Απριλίου ήμουν στο Fashion Awareness Festival στη Λευκωσία και στις 4 του Μάη, στο γνωστό Street Life festival στη Λεμεσό.

 

Πώς νιώθεις όταν αναγνωρίζεται η δουλειά σου;

Κάθε φορά που συμβαίνει αυτό με γεμίζει με έντονα συναισθήματα.

 

Ποια πράγματα είναι για σένα εθιστικά;

Θα χρησιμοποιούσα την λέξη ‘τέχνη’ που αυτό μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα.

 

Ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι;

Δυσκολεύομαι να ζητήσω και αυτό πρέπει να αλλάξει.

 

 

Το γονίδιο της τέχνης το πήρες από κάποιον στην οικογένειά σου;

Ο πατέρας μου ζωγραφίζει ερασιτεχνικά και τον θαυμάζω πολύ για το εξαιρετικό του ταλέντο στην λεπτομέρεια. Μου έχει δώσει αυτή την ευκαιρία να το ακολουθήσω αφού ο ίδιος δεν μπόρεσε να το κάνει επαγγελματικά.

 

Τι θα ήθελες να προσφέρεις στην πόλη σου;

Θα ήθελα να προσφέρω στην ιδέα της εναλλακτικότητας και της αφύπνισης των καλλιτεχνικών δρώμενων της πόλης.

 

 

 

Η Ιφιγένεια, και οι νέοι καλλιτέχνες σαν την Ιφιγένεια, είναι το μέλλον της πόλης μας.

Και το μέλλον της Λεμεσού προβλέπεται φρέσκο και αυθεντικό, με λιγότερο καθωσπρεπισμό και μεγαλύτερη εναλλακτικότητα από ποτέ.

 

 

Who is Who

Είμαι η Ιφιγένεια Παπαγεωργίου και κατάγομαι από τη Λεμεσό. Είμαι embroidery street artist αλλά και καθηγήτρια Εικαστικών Τεχνών. Έχω πτυχίο Καλών Τεχνών από το UCA στο Canterbury και μεταπτυχιακό σε European Art Practice από το Kingston University of London. Τα τελευταία χρόνια διδάσκω και δημιουργώ τέχνη. Τα πρωινά διδάσκω τέχνη σε ιδιωτική σχολή αλλά έχω και τη δική μου ομάδα με την οποία δημιουργώ εικαστικά projects. Kinetic Pathways 2016, Brainstorming 2017 και Identicalness 2018 ήταν σειρές από τις εκθέσεις που έχω οργανώσει γύρω από τα συγκεκριμένα θέματα. Παράλληλα είμαι καλλιτέχνης “του δρόμου”.

 

Ευχαριστούμε τους φωτογράφους: Γιάννης Παπαναστασίου και Αντρέα Ιερείδη για τη φωτογράφιση.

Η συνέντευξη θα κυκλοφορήσει στην έντυπη «ΛΕΜΕΣΟΣ»,  την Παρασκευή, 17 Μαΐου.

 

 

Μαρία-Ιζαμπέλλα Αχιλλέως

Published in #hashtag

Η Μαρία­-Ιζαμπέλλα αναδεικνύει ξεχωριστούς Λεμεσιανούς και συνθέτει το παζλ της προσωπικότητάς τους.

Αυτή την εβδομάδα φιλοξενεί την ηθοποιό Μαργαρίτα Ζαχαρίου.

 

Τη μέρα που τη συνάντησα είχα αργοπορήσει αρκετά. Κι όμως, με περίμενε υπομονετικά. Μια γυναίκα με φυσική μεσογειακή ομορφιά, ηρεμία και ωριμότητα. Είναι σαράντα ενός ετών και λάμπει. Φαίνεται ξεκάθαρα πως γνωρίζει πολύ καλά ποια είναι.

Έχει μια διακριτική αυτοπεποίθηση, χωρίς ίχνη ναρκισσισμού παρόλα τα ταλέντα της. Ένιωσα αμέσως μια οικειότητα. Όταν η Μαργαρίτα χαμογελάει, χαμογελάνε και τα μάτια της.Σε κερδίζει από το πρώτο λεπτό. Μοιράζει τη ζωή της ανάμεσα στο θέατρο και στην τηλεόραση και κατά γενική ομολογία και στα δύο ξεχωρίζει. Πρόσφατα έγινε για δεύτερη φορά μανούλα, άρα στη σύντομη συζήτησή μας, πρωταγωνίστησαν και μαμαδίστικες κουβέντες για τη διαχείριση του χρόνου και για τα δύσκολα και όμορφα που φέρνει η μητρότητα.

Φωτογραφίζεται στο Lady’s Mıle (παραλία της Απλώστρας), όχι τυχαία. Είναι η παραλία των παιδικών της χρόνων και θα ήθελε να παραμείνει αυτός ο πολύτιμος βιότοπος της Λεμεσού και η τελευταία αγνή παραλία της πόλης μας, ανέγγιχτη. «Ας αφήσουμε ανέπαφη λίγη ομορφιά, λίγη νοσταλγία», μου είπε.

 

 

 

 

Η πρώτη σου σκέψη το πρωί:

Oύτε αυτή τη νύχτα κοιμηθήκαμε!

 

Έζησες για αρκετά χρόνια στην Αθήνα, συμμετέχοντας σε διάφορες παραστάσεις και πετυχημένες τηλεοπτικές σειρές με αξιόλογες συνεργασίες. Τι θα ήθελες να κλέψεις από τη ζωή σου εκεί και να το έφερνες εδώ;

Την φίλη, κουμπάρα κι αδελφή μου Μαρκέλλα!

 

Αγαπημένο στέκι στην πόλη μας...

Η θάλασσα...

 

 

Συνέχισε τη φράση « στην εποχή μου…»

Στην εποχή μου όταν μας άρεσε κάποιος τον ακολουθούσαμε στα μπαράκια που σύχναζε, όχι στο Instagram..

 

Πες μας μια «ντροπιαστική ιστορία» από την παιδική σου ζωή.

Στα 5α μου γενέθλια, μου είπαν να κάνω μια ευχή κι εγώ είπα «Να ελευθερωθεί η Κύπρος μας και όλα τα νησιά μας»!

 

Κλισέ, μα απαραίτητη ερώτηση:Με ποιο θεατρικό σου ρόλο ταυτίστηκες και γιατί;

Με τη Ναουάλ και τη Σαουντά στις Πυρκαγιές. Πρέπει να ψάξω το DNA μου, γιατί ένιωσα μεγάλη σύνδεση με τον Λίβανο, την ιστορία του και τους ανθρώπους του.

 

Και ποιος ήταν κόντρα ρόλος;

Η Κάθριν από το Proof.

 

Τι σου προκαλεί στρες στην καθημερινότητά σου;

Οι ειδήσεις.

 

Η τελευταία φορά που έμεινες ξύπνια όλο το βράδυ;

Σχεδόν όλο τον τελευταίο χρόνο. Άυπνα παιδάκια, άυπνη μάνα.

 

Ψευδαίσθηση είναι...

Να νομίζω ότι κάποια στιγμή θα ξανακάνω 8ωρο ύπνο!

 

Με τι πλήττεις μέχρι θανάτου;

Να συζητώ με ανθρώπους που θέλουν απλά να πουν το δικό τους χωρίς να ακούν πραγματικά τι έχεις να πεις κι εσύ.

 

Αν δεν ήσουνα αυτό που είσαι, τι θα ήθελες να είσαι;

Μια version του εαυτού μου που θα είχε ξεμπερδέψει με κάποια θέματα νωρίτερα.

 

 

 

Ιδανικό σενάριο για μια Κυριακή απόγευμα:

Βόλτα στη φύση με την οικογένειά μου και φίλους. Kαλό φαγητό απαραίτητο.

 

Το τελευταίο πράγμα που κάνεις κάθε φορά πριν βγεις στη σκηνή;

Παίρνω μια βαθιά ανάσα και λέω στον εαυτό μου: «Απόλαυσέ το!»

 

Πες μου για μια δύσκολη μέρα σου, που όμως χρειάστηκε να δώσεις παράσταση:

Θέατρο Ένα, στην παράσταση «Κόκκινα φανάρια», στη Λεμεσό. Είχα πάθει λουμπάγκο κι ενώ έκλαιγα από τους φοβερούς πόνους, έκανα παράσταση κανονικά με τη βοήθεια των υπέροχων συναδέλφων μου.

 

Ο πρώτος ρόλος σου:

Μύθος των Ατρειδών σε σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη στον Χορό. Κάναμε παραστάσεις σε Ελλάδα, Ουκρανία, Ρωσία και Αίγυπτο.

 

 

 

Θέατρο, τηλεόραση, κινηματογράφος. Έχεις εργαστεί και στα τρία. Πες μου ένα θετικό για το καθένα και ένα αρνητικό.

Στο θέατρο ό,τι και να σου συμβαίνει πρέπει να είσαι εκεί. Αλλά είναι μαγεία, σε απελευθερώνει, σε βοηθά να κατανοήσεις τον εαυτό σου και τους άλλους. Στην τηλεόραση μπορείς να ζήσεις μια ωραία και φευγαλέα στιγμή, η οποία όμως καταγράφεται. Μπορεί όμως, να έχεις και κακές στιγμές οι οποίες επίσης καταγράφονται! Ο κινηματογράφος είναι ένα παιδικό μου όνειρο. Είναι πιο σπάνιο δυστυχώς, να κάνεις μια ταινία στην Κύπρο παρόλο που θα έλεγα ότι περνά μια περίοδο άνθισης.

 

Πώς προετοιμάζεσαι για έναν ρόλο...

Κυρίως διαβάζω κι ονειρεύομαι.

 

Αν δεν μπορούσες να κάνεις καριέρα ως ηθοποιός ...

Θα έκανα καριέρα ως θεατής. Το θέατρο σώζει.

 

Έχεις κάτι να σχολιάσεις για τις χορηγίες που δίνονται (ή δεν δίνονται), σε θεατρικές παραγωγές στην Κύπρο;

Με τις χορηγίες που δίνονται, το επάγγελμα μας καταδικάζεται να γίνεται χόμπι. Τα χρήματα δεν επαρκούν ούτε για να πληρώνονται όλοι οι επαγγελματίες του θεάτρου που συμμετέχουν στο ανέβασμα μιας παράστασης, αλλά ούτε και για να δείξουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους, προσφέροντας στο κοινό της Κύπρου το θέαμα που θα ήθελαν.

 

 

 

Τι σε φοβίζει όταν σκέφτεσαι το μέλλον;

Με φοβίζει ο τρόπος που αναπτύσσονται πλέον οι ανθρώπινες σχέσεις. Αναρωτιέμαι και προβληματίζομαι αν τα παιδιά μου θα καταφέρουν να δημιουργήσουν αληθινούς δεσμούς και ισχυρές φιλίες.

 

Ποιος είναι το στήριγμα σου;

Η οικογένειά μου.

 

Αγαπημένο βιβλίο, τραγούδι, απόφθεγμα:

100 χρόνια μοναξιά του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές, Paint it black των Rolling Stones, Γίνε η αλλαγή που θες να δεις στον κόσμο – Μαχάτμα Γκάντι.

 

Ποιο ελάττωμά σου είναι ταυτόχρονα και μεγάλο προτέρημά σου;

Η σχεδόν ανεξάντλητη υπομονή μου. Σχεδόν..

 

Αγαπημένο emoticon:

  :p

 

Η Μαργαρίτα παιδί...

Η Μαργαρίτα παιδί ήταν αμετανόητη ονειροπόλα. Ντροπαλή αλλά θαρραλέα!

 

Τι πεθυμάς από την παιδική σου ηλικία;

Πεθυμώ την αίσθηση που είχα ότι τα πάντα είναι δυνατά.

 

 

 

 

Η Μαργαρίτα είναι από τους ανθρώπους που ξεχωρίζουν μέσα στο πλήθος, χωρίς όμως να το επιζητούν ή να προκαλούν «φασαρία».

 

Είναι επιλεκτικά κοινωνική, αλλά έχει ανάγκη και την εσωστρέφεια για να διατηρεί τις ισορροπίες της. Αν και άνθρωπος ειλικρινής, δεν θα χρησιμοποιήσει «ωμές» αλήθειες ως πρόσχημα για να πληγώσει ή να προσβάλλει κάποιον. Τον εαυτό της όμως, μπορεί να τον ταπεινώσει και να τον ξεγυμνώσει και αυτό δείχνει έναν άνθρωπο που επικεντρώνεται στην αυτοκριτική και αυτοβελτίωσή του, αντί να αναλώνεται στο να κρίνει άλλους.

 

Κατακλείδα πρόταση αυτής της συνέντευξης: Η Μαργαρίτα μας είναι μια ταλαντούχα Λεμεσιανή, με καθαρό βλέμμα και καθαρή καρδιά.

 

Μαρία-Ιζαμπέλλα Αχιλλέως

 

 

Who is Who:

Η Μαργαρίτα Ζαχαρίου γεννήθηκε στη Λεμεσό. Είναι απόφοιτος της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης "Βεάκη". Δούλεψε στην Αθήνα για 9 χρόνια συμμετέχοντας σε διάφορες παραστάσεις και τηλεοπτικές σειρές. Συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τους Στέφανο Ληναίο, Θύμιο Καρακατσάνη, Σπύρο Ευαγγελάτο, Δημήτρη Ποταμίτη, Γιάννη Μαργαρίτη κ.α.

Ζει και εργάζεται στην Κύπρο από το 2007 τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση. Επίσης συμμετείχε στην ταινία του Ηλία Δημητρίου Fish n chips και στην ταινία μικρού μήκους του Χρίστου Χριστοδούλου God’s amnesia.

Έχει συνεργαστεί με το Θέατρο Ένα σε πολλές παραστάσεις όπως: Cabaret (Sally Bowles), Proof (Catherine), Barefoot in the park (Corie), Tape (Amy), A streetcar named desire (Stella), Κόκκινα Φανάρια (Μυρσίνη), Αντιγόνη (Αντιγόνη) κ.α.

Από το 2012 μέχρι το 2015 υπήρξε μέλος του δυναμικού του ΘΟΚ παίζοντας σε πολλές παραστάσεις και μιούζικαλ: Κάλι-Καντζάρ & Σια, Όπερα της πεντάρας, Μια ζωή την έχουμε, Σαμία, Ρινόκερος κ.α.

Το 2012 μαζί με τον Διομήδη Κουφτερό και την Paravan Proactions ανέβασαν σε παγκόσμια πρώτη το μιούζικαλ Έβελυν Έβελυν σε σκηνοθεσία Λέας Μαλένη για το οποίο κέρδισαν το βραβείο Καλύτερης Διασκευής στα Θεατρικά Βραβεία ΘΟΚ 2011-13.

 

-Η συνέντευξη θα κυκλοφορήσει στην έντυπη «ΛΕΜΕΣΟΣ» την Παρασκευή, 5 Απριλίου.

-Eυχαριστούμε τον Αντρέα Ιερείδη για τη φωτογράφιση.

 

Published in #hashtag

Η Μαρία­-Ιζαμπέλλα αναδεικνύει ξεχωριστούς Λεμεσιανούς και συνθέτει το παζλ της προσωπικότητάς τους

Αυτή την εβδομάδα φιλοξενεί τον ιδιοκτήτη του παλαιοβιβλιοπωλείου «ο Ταξιδευτής» και εκπαιδευτικό, Αυγερινό Παναγιώτου.

 

 

«Ταξιδευτής». Όταν μου μίλησε για τη ζωή του, σκέφτηκα πόσο ταιριάζει και στον ίδιο, το όνομα που έδωσε στο παλαιοβιβλιοπωλείο του. Σαν μαθητής εγκατέλειψε το σχολείο, ίσως πληγωμένος από το σύστημα, μα επέστρεψε μετά ως ενήλικας και όχι μόνο το τελείωσε, αλλά ειρωνικά θα μπορούσε να πει κανείς, έγινε δάσκαλος και πήρε πτυχίο Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας. Σήμερα, δουλεύει σε εκπαιδευτικά προγράμματα.

Η αγάπη του για τα βιβλία και τις λέξεις ήταν τόσο μεγάλη, που άνοιξε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο. Η ιστορία του από μόνη της είναι πηγή έμπνευσης και θα μπορούσε να αποτελέσει αντίσταση στην πρόωρη εγκατάλειψη του σχολείου, από νεαρούς μαθητές. Τον βρίσκεις στον μικρούτσικο του χώρο, κόντα στην Πλατεία Ηρώων, που ξεχειλίζει από μεταχειρισμένα βιβλία, βινύλια και παλαιά αντικείμενα. Μιλάμε ένα απόγευμα, πίνοντας τον καφέ μας και συζητάμε. Το μικρό χάος από στοίβες βιβλία που μας περικυκλώνει και η μυρωδιά του παλαιού χαρτιού είναι για μένα εθιστικά. Ένα παλιό βιβλίο πέρα από τις γνώσεις που φυλάει εντός του, κουβαλάει και τις αναμνήσεις του προηγούμενου ιδιοκτήτη του κι αυτό από μονό του αποτελεί ένα μυστήριο.

 

 

 

Αγαπημένη στιγμή της μέρας:

Όταν μπαίνω στον «Tαξιδευτή» και ανάβω το ραδιόφωνο.

 

Γιατί παλαιοβιβλιοπωλείο και όχι βιβλιοπωλείο;

Γιατί ήταν κάτι που έλειπε από την Κύπρο. Η πρώτη μου επαφή με τα παλαιοβιβλιοπωλεία της Αθήνας με οδήγησε στο να πάρω την απόφαση αυτή. Ενθουσιάστηκα με την ιδέα ότι μπορεί να βρει κανείς βιβλία μια άλλης εποχής, βιβλία σπάνια, εξαντλημένα αλλά και βιβλία μεταχειρισμένα σε χαμηλές τιμές.

 

Τι μπορεί να προσφέρει το βιβλίο που δεν μπορεί να σου δώσει μια οθόνη;

Για μένα, με το άνοιγμα ενός βιβλίου ξεκινά αυτόματα ένα ταξίδι. Ένα νοητικό ταξίδι, πράγμα που κατά την άποψη μου, δεν μπορεί να σου το προσφέρει μια οθόνη.

 

Γιατί επέλεξες το κέντρο της Λεμεσού για ξεκινήσεις το μαγαζί σου;

Γιατί μου αρέσει η ενέργεια που εκπέμπει το κέντρο της πόλης μας και γιατί πιστεύω πως τέτοιου είδους μαγαζιά κάνουν το κέντρο της πόλης μας πιο ενδιαφέρον τόσο για τους ντόπιους, όσο και για τους επισκέπτες της.

 

«Ταξιδευτής» επειδή...

Ένα βιβλίο είναι ένα ταξίδι, όπως λέω πολύ συχνά! Ένα ταξίδι στον χρόνο, στον χώρο ή οπουδήποτε αφήνεσαι να σε πάρει… ο ταξιδευτής είμαι εγώ, είσαι εσύ, είναι ο οποιοσδήποτε αφήνεται σε αυτή τη μαγική ιδιότητα του βιβλίου…

 

Ήσουν από τα παιδιά που εγκατέλειψες το σχολείο και όμως συνέχισες αργότερα στο νυχτερινό και αργότερα έγινες δάσκαλος. Τι θα συμβούλευες τους έφηβους μαθητές που σκέφτονται να εγκαταλείψουν το σχολείο;

Θα τους συμβούλευα να αξιοποιήσουν την ευκαιρία για μόρφωση που τους δίνεται και να μην εγκαταλείψουν το σχολείο, εστιάζοντας πιο πολύ στα θετικά που θα αποκομίσουν από αυτό.

 

Γιατί διάλεξες το επάγγελμα του δασκάλου;

Γιατί η επαφή με τα παιδιά είναι κάτι που μου δίνει μεγάλη χαρά, με γεμίζει και πιστεύω έχω να προσφέρω σε αυτά.

 

Ποιον δικό σου δάσκαλο θυμάσαι και γιατί;

Την κυρία Παναγιώτα, δασκάλα μου στην Γ΄ και Δ΄ τάξη, γιατί ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος που μας αγαπούσε όλους σαν παιδιά δικά της. Θυμάμαι μας έπαιρνε συχνά στο φυτώριο του άντρα της, ο οποίος μας έμαθε πολλά μυστικά της κηπουρικής!

 

Τι όνειρα έχεις για τη Λεμεσό και τη σχέση της με τα βιβλία;

Θα ήθελα να υπάρχουν πιο πολλά βιβλιοπωλεία και επίσης πολλές ανοιχτές υπαίθριες βιβλιοθήκες, όπου ο καθένας θα μπορούσε να πάρει ελεύθερα ένα βιβλίο για να διαβάσει, χωρίς περιορισμό!

 

 

 

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;

Στέφαν Τσβάιχ, Ντοστογιέφσκι και Καζαντζάκης.

 

Σε τι θα ήθελες να ήσουν αυτόπτης μάρτυρας;

Στη συνάντηση-συζήτηση του Μεγάλου Αλέξανδρου με τον Διογένη τον Κυνικό!

 

Ποιο βιβλίο διάβασες πολλές φορές;

Την Ασκητική του Καζαντζάκη.

 

Θα ήθελες να έχεις ανοσία σε...

Οτιδήποτε κακό μπορεί να προκληθεί από ένα συνάνθρωπο σκόπιμα.

 

«Αν έχεις έναν κήπο και μια βιβλιοθήκη, έχεις όλα όσα σου χρειάζονται.» Ισχύει;

Νοούμενου ότι θα εξασφαλίζεις την τροφή σου και ένα καλό κρασί από τον κήπο, ναι!

 

Ποια είδη βιβλίων διαβάζουν οι Λεμεσιανοί;

Οι περισσότεροι Λεμεσιανοί φαίνεται να διαβάζουν λογοτεχνία, με κάποιους από αυτούς να προτιμούν τα πεζά και κάποιους άλλους την ποίηση. Μια μεγάλη μερίδα επίσης, διαβάζει ιστορία και φιλοσοφία. Επιπλέον, αρκετοί προτιμούν βιβλία αυτοβελτίωσης, ενώ υπάρχει και μια μικρή μερίδα ανθρώπων που διαβάζουν βιβλία σχετικά με την επιστήμη ή το επάγγελμα τους.

 

Αν ήσουν βιβλίο τι θα έγραφαν στο οπισθόφυλλο;

Εξαρτάται από ποια οπτική γωνία θα με προσέγγιζε ο συγγραφέας…

 

 

Ποιο είναι το προφίλ των πελατών ενός παλαιοβιβλιοπωλείου στη Λεμεσό;

Άνθρωποι με καλή διάθεση και αγάπη προς το βιβλίο.

 

Στο εξωτερικό συχνά, προσπερνά κανείς υπαίθρια βιβλιοπωλεία. Στην πόλη μας, όχι. Τα παζαράκια βιβλίων που διοργανώνεις συχνά, που αποσκοπούν;

Ισχύει αυτό που λες. Τα παζαράκια μεταχειρισμένου βιβλίου που οργανώνουμε και για τα οποία μπορεί να ενημερώνεται κάνεις από την σελίδα μας στο Facebook (Παλαιοβιβλιοπωλείο Ταξιδευτής), αποσκοπούν κυρίως στο να εξοικειωθεί ακόμη πιο πολύ, ο κόσμος της Κύπρου με τη χρήση του μεταχειρισμένου βιβλίου, αλλά και στο να έρθουν πιο κοντά μεταξύ τους οι φίλοι του βιβλίου.

 

Τι ονειρεύεσαι για την πόλη μας;

Να λιγοστέψουν τα αυτοκίνητα, να γίνει πιο πράσινη και να πολλαπλασιαστούν τα πάρκα αναψυχής.

 

 

 

Ο Αυγερινός, θεωρεί το κέντρο της πόλης ως τον πυρήνα της και τον απογοητεύουν κινήσεις που το ακυρώνουν και το «μηδενίζουν». Ονειρεύεται να θυμίζει η πόλη μας ευρωπαϊκές πόλεις που έχει ταξιδέψει και θα ήθελε να δοθούν στους πολίτες περισσότερες επιλογές, ώστε να μπορούν να ζήσουν την πόλη τους, από όλες τις απόψεις.

Τον κοιτάω σαν μου μιλάει και συνειδητοποιώ πως είναι τόσο ταπεινός που δεν αντιλαμβάνεται ότι η απόφασή του τα τελευταία χρόνια, να διοργανώνει, υπαίθρια και μη, παζαράκια μεταχειρισμένου βιβλίου, έχει βοηθήσει στο να αλλάξει η αναγνωστική κουλτούρα της πόλης μας, προς το καλύτερο.

 

 

Μαρία-Ιζαμπέλλα Αχιλλέως

 

 

Who is Who

Γεννήθηκα στη Λεμεσό, το 1983 και στην ηλικία των 5 χρονών, μετακινήθηκα με την οικογένειά μου στο χωριό Μονάγρι, που βρίσκεται λίγο έξω από τη Λεμεσό, όπου και έζησα μέχρι τα 23 μου. Έχω άλλα 5 αδέλφια και είμαι ο δεύτερος στη σειρά.

Σε ηλικία 15 χρονών εγκατέλειψα το σχολείο και άρχισα να εργάζομαι σε διάφορα επαγγέλματα, μέχρι τα 17 μου που πήγα στρατό.

Τελειώνοντας το στρατό, άρχισα να δουλεύω και πάλι εξασκώντας διάφορα επαγγέλματα, ενώ ταυτόχρονα γράφτηκα στο Νυχτερινό Σχολείο Λεμεσού, όπου και φοίτησα για 4 χρόνια (2002-2006), έτσι ώστε να πάρω απολυτήριο λυκείου.

Αφού τελείωσα το σχολείο στα 23 μου, έδωσα εξετάσεις και μπήκα στον Πανεπιστήμιο Κύπρου για να γίνω δάσκαλος (2006-2010), ενώ ταυτόχρονα εργαζόμουν σε διάφορα επαγγέλματα. Ακολούθησαν οι Μεταπτυχιακές Σπουδές (2010-2012) στο Πανεπιστήμιο Νεάπολης (Εκπαιδευτική Ψυχολογία).

Μετά το τέλος των σπουδών μου (2012), άρχισα να δουλεύω ως δάσκαλος σε διάφορα προγράμματα του Υπουργείου Παιδείας (μέχρι και σήμερα).

Το 2013 δημιούργησα το παλαιοβιβλιοπωλείο «ο ταξιδευτής», μια ιδέα που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και το οποίο ήταν κάτι που είχα βάλει ως στόχο χρόνια πριν.

Από το 2016 άρχισα να οργανώνω το «παζαράκι μεταχειρισμένου βιβλίου» σε διάφορα σημεία της Κύπρου, κυρίως καφετέριες, μια εκδήλωση που αγαπήθηκε από τον κόσμο του βιβλίου και όχι μόνο.

Μου αρέσει πολύ το διάβασμα, οι ταινίες, η μουσική και οι βόλτες στη φύση!

 

 

 

 

 

-Η συνέντευξη θα κυκλοφορήσει στην έντυπη «ΛΕΜΕΣΟΣ» την Παρασκευή, 29 Μαρτίου.

-Eυχαριστούμε τον Αντρέα Ιερείδη και τον Γιώργο Δασκαλάκη  για τη φωτογράφιση.

Published in #hashtag

Η Μαρία­-Ιζαμπέλλα αναδεικνύει ξεχωριστούς Λεμεσιανούς και συνθέτει το παζλ της προσωπικότητάς τους.

Αυτή την εβδομάδα φιλοξενεί τον ποιητή, Μάριο Αγαθοκλέους.

 

Τον Μάριο δύσκολα μπορείς να τον περιγράψεις. Αυτό ίσως, γιατί και ο ίδιος προτιμά να μην τον στενεύουν όρια, ετικέτες και προσδιορισμοί. Είναι κατ’ επιλογήν ανένταχτος ποιητής σε λογοτεχνικούς κύκλους και ομάδες. Διανύει την έβδομη δεκαετία της ζωής του, με μια αξιοζήλευτη εφηβική ακμαιότητα. Με περίμενε σ’ ένα αγαπημένο του στέκι στη Σαριπόλου. Μοιραστήκαμε μια κρύα μπίρα, κι ας διαφωνούμε καιρό τώρα για την ορθογραφία της, αφού αυτός επιμένει να τη γράφει με «υ» και εγώ με «ι». Φιλοσοφήσαμε τη ζωή και τη «φρικτή δουλειά της γραφής».

Ο λόγος του λιτός και καθαρός. Δεν του αρέσει να του περισσεύουν λέξεις.  Μετράει τι θα πει, με συχνές παύσεις σιωπής, ώστε να αναθεωρήσει και να ανασυντάξει τη σκέψη του, όχι από έλλειψη γενναιότητας, μα από μεγάλη ανάγκη να παραμείνει πιστός στο νόημά τους.

 

Εμένα που ταπεινά σου προσφέρω

τα ποιήματά μου

ελέησέ με

χάρισέ μου

μια στιγμή στην αιωνιότητα

μια λεπτομέρεια του κορμιού σου

και σώσε με

από τη φρικτή δουλεία της γραφής.

(ΙΚΕΣΙΑ, «Θάνατος σε ανοικτή ζώνη», 2018)

 

2

 

 

Τι σε έχει διδάξει η παρατήρηση καιρικών φαινομένων στη σαραντάχρονη προηγούμενή σου εργασία στη μετεωρολογική υπηρεσία;

Αυτό που συμβαίνει και στη ζωή, αλλά όχι στα μαθηματικά. Το Ένα και Ένα ισούται με Δύο, συν Κάτι απρόβλεπτο.

 

Τι σε περιορίζει;

Ό,τι με πιέζει.

 

Τι σε απελευθερώνει;

Όταν κάνω πράγματα που αγαπώ με ανθρώπους που αγαπώ.

 

Απομόνωσε έναν στίχο σου που θεωρείς ότι σε καθρεφτίζει:

«Του έσωζε την αξιοπρέπεια μια φυσική δειλία»

 

Μια στιγμή που θα ήθελες να ξεχάσεις και μια που θα ήθελες να ΜΗΝ ξεχάσεις ποτέ;

Κάθομαι στη βεράντα και πίνω μπύρες. Η σκέψη μου κυκλοφορεί στα διάφορα που θέλω να ξεχάσω. Κάποτε, νόμιζα πως θα μπορούσα να γίνω το αποτέλεσμα των καλών αναμνήσεων.

 

3

 

 

4

 

Τι είναι για σένα πολύτιμο;

Πολύτιμο είναι για μένα κάτι που η απώλειά του αφήνει μέσα μου δυσαναπλήρωτο κενό.

 

Φταίει τελικά ο άνθρωπος ή το σύστημα;

Ο άνθρωπος δημιουργεί τα συστήματα και τα συστήματα δημιουργούν ανθρώπους. Στην τελική όμως, γιατί ο άνθρωπος να μην μπορεί να δημιουργήσει πιο φιλικά συστήματα προς τον ίδιο και το περιβάλλον, ίσως να φταίει η ανθρώπινη απληστία.

 

«Δουλειά του ποιητή είναι να περιπλέκει τα πράγματα μιλώντας απλά.» Ισχύει; Ποια είναι η «αποστολή» ενός ποιητή;

Εγώ πιστεύω κάτι διαφορετικό. Μιλώντας απλά, ξεπλέκεις και αποκωδικοποιείς τον περιβάλλοντα σου χώρο και τον κάνεις κατανοητό στον εαυτό σου και στους άλλους. Η απλότητα φυσικά δεν έχει καμία σχέση με την ευκολία. Συμφωνώ με τον Αϊνστάιν που είπε « για να ξέρεις κάτι καλά, πρέπει να μπορείς να το εξηγήσεις και στη γιαγιά σου.» Προς τι λοιπόν η περιπλοκότητα; Φυσικά αν μιλούμε για ποίηση, όλες οι θεωρίες δικαιώνονται ή καταρρέουν μπροστά στο ποιητικό αποτέλεσμα. Η αποστολή του ποιητή είναι μία και μοναδική: να γράφει όσο πιο καλά ποιήματα μπορεί.

 

«Άδραξε τη μέρα» ή «Αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι»;

Δεν είναι ή το ένα ή το άλλο. Σε άλλα η σωστή χρονική στιγμή, διαφορετικά έχασες την ευκαιρία, σε άλλα η απλωσιά του χρόνου, διαφορετικά πάλι χάνεις την ευκαιρία.

 

Ποια λέξη (ή λέξεις) θα βρούμε να επαναλαμβάνονται στα ποιήματά σου;

Υπάρχει μια λέξη που δεν αναφέρεται πουθενά στα ποιήματά μου, η λέξη «φθορά», και οδηγεί από τα παρασκήνια το πνεύμα της πλειοψηφίας των ποιημάτων μου. Η δεύτερη λέξη είναι ο «θάνατος» που διέπει όλα τα ποιήματά μου, είτε αναφέροντάς τον είτε από τα παρασκήνια. Σε μια συνέντευξη με ρώτησαν με τι θέματα ασχολείται η ποίηση σου;

Απάντησα: Με ένα και μοναδικό, να νικήσει τον θάνατο.

 

Ποια είναι τελικά, αυτή «η γυναίκα με τα μαύρα», που αναφέρεις στο ομότιτλο ποίημα και συλλογή σου;

Είναι η Γυναίκα της τολμηρότερής μου φαντασίωσης.

 

Τι θα ήθελες να δώσεις στα εγγόνια ως «φυλαχτό» από σένα;

Αυτό που πήρα από το ποίημα η «Τελευταία διαθήκη του Πατέρα μου»...

«Γαλάτεια, αφήστε με να πεθάνω με αξιοπρέπεια.»

 

Τι θα απαντούσε ο πιο κοντινός σου άνθρωπος στην ερώτηση: «Ποιο είναι το προτέρημά σου και ποιο το πιο εκνευριστικό ελάττωμά σου;»

Ο κοντινότερος μου άνθρωπος είναι ο εαυτός μου. Προτέρημα και ελάττωμα είναι το ίδιο. Δυσκολεύομαι να πω «όχι», όταν μου μιλήσουν με καλό τρόπο.

 

Ποια είναι ή θα έπρεπε να είναι η σχέση ενός ποιητή με την πολιτική;

Δεν προσχώρησα ποτέ σε κομματικό ή άλλο οργανωμένο σύνολο με τη θέλησή μου. Είμαι όμως πολιτικοποιημένο άτομο. Τώρα η σχέση ποιητή-πολιτικής θα έλεγα καμία. Η πολιτική ψάχνει το συγκεκριμένο συμφέρον της, έννομο ή άνομο, με όπλα όλα τα μέσα που διαθέτει, ενώ ο ποιητής ψάχνει την ομορφιά και την αλήθεια με όπλα τις λέξεις και την αισθητική.

 

5

 

6

 

 

Δεν έχεις ενταχθεί ούτε σε λογοτεχνικό οργανωμένο σύνολο. Γιατί;

Ήταν μια επιλογή διαμαρτυρίας.

 

Δηλαδή;

Από τον καιρό που άρχισα να αντιλαμβάνομαι τον χώρο που ζω, είχα να επιλέγω διλήμματα. Ενωτικός-Ανθενωτικός, Μακαριακός-Γριβικός, Δεξιός-Αριστερός, κι πολλά άλλα. Όταν έφτασε η στιγμή που έπρεπε να επιλέξω και στη λογοτεχνία μεταξύ Εταιρίας λογοτεχνών Κύπρου, κεντροδεξιάς, και Ένωσης λογοτεχνών Κύπρου, κεντροαριστεράς, κάτι μέσα μου αντιστάθηκε έντονα. Και έτσι έκανα την επιλογή διαμαρτυρίας, να μην ενταχθώ σε κανένα. Να πορευθώ μόνος.

 

Στην ειρωνεία απαντάς με...

Με τους ανθρώπους που κάνουμε παρέα δεν έχουμε έτσι θέματα. Αν συμβεί καμιά φορά την αντιμετωπίζω με χιούμορ.

 

Τι είναι (η) ποίηση;

«Όπλο μελλοντικό στων ποιητών την έμπνευση. Λέξη τη λέξη όραμα το όραμα υφαίνει με υπομονή το σάβανο του αήττητου Θανάτου.»

 

Είναι «φρικτή η δουλειά της γραφής»;

Θα απαντήσω με ένα στίχο της Έλενας Τουμαζή: «Αν είχα το ζωντανό σου κορμί ποτέ δεν θα έγραφα».

 

Αν «το κρασί είναι εμφιαλωμένη ποίηση» όπως είπε ο Ρ. Λ. Στίβενσον, Σκωτσέζος συγγραφέας, η μπίρα που ξέρω ότι αγαπάς, τι είναι;

Η μπύρα, με «υ» για να μπορείς να την πίνεις, είναι μια σοβαρή απόλαυση, ένα ενοποιητικό στοιχείο της παρέας, αλλά παραφράζοντας τον Στίβενσον, θα έλεγα πως η μπύρα με τον ιδρώτα της, είναι η απελευθερωμένη ποίηση.

 

Το διαδίκτυο και τα ΜΚΔ  ενδυναμώνουν την ελευθερία έκφρασης ή εν τέλει την αποδυναμώνουν;

Το διαδίκτυο είναι κάτι μαγικό. Δίνει ευκαιρίες. Άλλοι δείχνουν τις ικανότητες και άλλοι τη γύμνια της ελευθερίας έκφρασης.

 

Αγαπημένος χώρος/οι στη Λεμεσό και γιατί;

Ιδιωτικός αγαπημένος χώρος είναι το πλακόστρωτο της αυλής με το μεγάλο τραπέζι, κάτω από την τεράστια καρυδιά με τον ξυλόφουρνο δίπλα, όπου έζησα αξέχαστες στιγμές με της φίλους μου.

Δημόσιο αγαπημένο χώρο θα έλεγα την πλατεία Σαριπόλου, όπου εδώ και τριάντα χρόνια μαζευόμαστε τα Σάββατα το πρωί, φίλοι για κουβέντα, μπύρες και ιστορίες εδώ στου Πολύκαρπου. Η συνήθεια αυτή έχει ατονίσει τελευταία, αλλά εμένα θα με βρεις δύο με τρεις φορές τη βδομάδα τα πρωινά εκεί, να πίνω την μπύρα μου.

 

7

 

 

Τι ονειρεύεσαι για την πόλη σου;

Να αγαπά τους κατοίκους της.

 

 Τι ονειρεύεσαι για σένα;

Να γράψω ποίηση που να την απολαμβάνουν το ίδιο ειδικοί και μη.

 

Μια ανάμνηση παιδική ή εφηβική σε κάποιο σημείο της Λεμεσού:

Στην συνοικία του Αγίου Ιωάννη, υπήρχε το τρίπτυχο σίνε Βόλος-κήπος-παιδική στέγη [υπάρχει και σήμερα μόνο που ο σινε Βόλος έγινε υπεραγορά].  Ανατολικά λοιπόν της παιδικής στέγης, υπήρχε η «Χωράφα», την οποία εμείς κάναμε γήπεδο ποδοσφαίρου. Οι πιο ευτυχισμένες στιγμές της παιδικής μου ηλικίας ήταν όταν δειλίνωνε και μαζευόμαστε στη «Χωράφα» όλοι οι μιτσιοί της γειτονιάς, να χωριστούμε σε δύο ομάδες και να αρχίσουμε το παιγνίδι.

 

Τι ποιεί η Λεμεσός;

Στις 16 Μαρτίου 2019, όλοι οι δρόμοι της Λεμεσού θα οδηγούν στο Παλιό Ξυδάδικο όπου θα παρουσιάσουμε την ποιητική παράσταση «4». Στην ποίηση, Πάμπης Αναγιωτός, Κυριάκος Αναγιωτός, Νένα Φιλούση και εγώ. Στη μουσική ο Τάσος Ζαχαρίου, στα φώτα ο Αλέξανδρος Γιότοβιτς και στη ρύθμιση του ήχου η Μαρίνα Νικολαΐδου.

 

 

 

Ο Μάριος είναι ένας ήρεμος επαναστάτης ποιητής, που επιλέγει τις μάχες του και ξέρει να τις κερδίζει ειρηνικά. Η παρατήρηση επί σειρά ετών καιρικών φαινομένων, τον έχει διδάξει υπομονή και αποδοχή της ευμεταβλητότητας της ζωής. Είναι ένας «αμετανόητος» εραστής των λέξεων, της στιγμής, της ανθρώπινης φύσης.

Σαν τον αποχαιρετώ και παίρνω σημειώσεις στο κινητό μου, μια αγαπημένη φράση του Ε. Π. Παπανούτσου, κάνει έντονη την παρουσία της στη σκέψη μου: «Οι μεγάλες "αλήθειες" διατυπώνονται με ολιγόλογες, κοφτές και ξεκάθαρες φράσεις».

Στην εποχή της επίδειξης, της υπερκατανάλωσης, της ταχύτατης ανάπτυξης, η πόλη μας χρειάζεται όσο ποτέ τους ποιητές της. Η Λεμεσός μας χρειάζεται ανθρώπους που μπορούν να αρθρώσουν την αλήθεια.

 

Μαρία-Ιζαμπέλλα Αχιλλέως

 

«Οι κραυγές μου δεν κυκλοφορούν

στο αναβαθμισμένο κέντρο της πόλης

ούτε καν έξω

απ’ το σκοτεινό μου δωμάτιο.

Κάποτε όμως

όταν ο πόνος είναι αβάστακτος

μένουν ανάγλυφα σημάδια

στους τοίχους.

Το πρωί

τα βάφω λευκά αγαλματίδια

και ξεγελώ τους τουρίστες»

(Στίχοι του Μ. Αγαθοκλέους από το ποίημα  «Λευκά αγαλματίδια», «Θάνατος σε ανοικτή ζώνη», 2018)

 

8

 

9

 

 

Who is Who

Ο Μάριος Αγαθοκλέους γεννήθηκε το 1948, στη Λεμεσό. Εργάστηκε για σαράντα χρόνια ως παρατηρητής φυσικών φαινομένων. Τη δεκαετία του ογδόντα, μαζί με τους Κώστα Μακρίδη και Χρίστο Μελίδη εξέδιδαν το λογοτεχνικό περιοδικό Η ΑΜΑΞΑ και ίδρυσαν και λειτούργησαν το καφεθέατρο ΤΑ ΠΕΡΙΞ.

 

Έχει εκδώσει πέντε ποιητικές συλλογές:

1983, ΕΟΛΙΘΙΑ, εκδόσεις Θεμέλιο

1988, ΗΔΟΝΟΒΛΕΨΙΑΣ, εκδόσεις Θεμέλιο

2003, Λαϊκό ανάγνωσμα, Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ, εκδόσεις Εκκρεμές.

2012, ΑΠΤΕΡΟΣ ΛΥΠΗ, εκδόσεις Γαβριηλίδη.

2018, ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΕ ΑΝΟΙΚΤΗ ΖΩΝΗ, εκδόσεις Περί λύχνων αφάς.

 

10

 

11

 

12

 

 

Published in #hashtag
Page 1 of 2

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα της Κύπρου! Η εφημερίδα «Λεμεσός» είναι η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα όχι μόνο της πόλης και επαρχίας Λεμεσού αλλά και παγκύπρια. Κυκλοφορεί κάθε Παρασκευή σε χιλιάδες αντίτυπα και διανέμεται δωρεάν... [περισσότερα]

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: P & E Publishers & Advertising Ltd
Διεύθυνση: ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ 67,
EVIS COURT, ΓΡ.1, 3052, ΛΕΜΕΣΟΣ
Email: elemesos@cytanet.com.cy
Τηλ: 25877464, 25877465, 99348555
Fax: 25565325

Top